Interview met Vincent Bouillard en Baptiste Chassagne, twee topfavorieten voor UTMB 2026 met kruisende paden

Vincent, je doet twee 100 mijl-wedstrijden in acht weken. Is dat wel verstandig?

Een van de dingen die me over de streep trok om aan UTMB te starten, is dat ik daarna echt vakantie kan nemen en er een grote break op kan laten volgen. Twee 100 mijl in acht weken is natuurlijk niet niets, dus ik kijk er enorm naar uit om mijn lichaam en mijn hoofd rust te geven, en om tijd met mijn familie te hebben die niet door training wordt gedicteerd.

Was je bang dat je lichaam na Western States ‘stop’ zou zeggen?

Niet per se. Ik probeer mezelf eraan te herinneren dat alles tijdelijk is. Als het even niet gaat, denk ik: ‘dat komt terug’. Dat geldt ook in een ultra als alles juist wél loopt; meestal duurt dat niet lang, en het kan heel snel kantelen. Dus in grote lijnen: geduld houden en denken dat het voorbijgaat. Je weet dat je gaat lijden, je weet dat je een overvloed aan keiharde signalen gaat krijgen, en je moet klaar zijn om die te ontvangen zonder meteen je strategie om te gooien bij het eerste signaal.

© UTMB

Hoe schat je je vorm in vlak voor de start?

Natuurlijk is het anders dan twee jaar geleden toen ik UTMB voorbereidde, omdat ik eerst echt moest herstellen van Western States. Maar mentaal moet je jezelf herhalen dat je niet telkens vanaf nul begint als je aan een trainingsblok start; al het werk dat ik voor Western States heb gedaan, gaat me ook op UTMB helpen. In de acht weken tussen beide races heb ik vooral de puntjes op de i gezet: weer trainen op terrein dat specifieker is voor UTMB. En dat helpt ook, want dit soort terrein ligt mij meer dan dat van Western States.

Zit je dan op 100%?

Als ik niet op 100% zou zitten, was ik niet gestart. Ik heb mezelf echt geen druk opgelegd en geen ultimatum gesteld. De kalender is zo dat je voor de meeste atleten al in januari ingeschreven staat voor UTMB, maar je weet dat het daarna afhangt van hoe je seizoen verloopt. Omdat Western States heel goed ging, wilde ik eerst luisteren naar mijn lichaam en mijn hoofd: hoe voelde ik me fysiek en mentaal in de dagen en weken erna? In de loop van augustus wist ik eerlijk gezegd nog niet of ik UTMB zou lopen, omdat ik die beslissing niet overhaast of onredelijk wilde nemen. En stap voor stap werd het duidelijk: er is geen plek waar ik dat weekend liever ben dan Chamonix. Tijdens een Hoka-stage eind juli, waar we in drie dagen de Tour du Mont Blanc hebben gedaan, merkte ik dat ik mijn dagen comfortabel kon afsluiten; ik voelde me echt goed. Maar ik blijf erop hameren: naast het fysieke is er het mentale. Op 100 mijl moet je klaar zijn om te lijden, om door diepe dalen te gaan. Als je mentaal niet klaar bent om zo te vechten, is het volgens mij moeilijk om te finishen én competitief te zijn.

Ik probeer echt, eerlijk gezegd, het verleden te negeren en mezelf te zeggen dat je aan de startlijn toch weer een beetje van nul begint.

Gaat het feit dat je Western States hebt gewonnen iets veranderen aan hoe je deze UTMB aanpakt?

Dit is duidelijk de race met de meeste media-aandacht, en toch ben je heel veel alleen, zeker ’s nachts. Je ziet nauwelijks iemand. En dat vind ik juist geweldig, omdat je weet dat zodra je Notre dame de la Gorge uit bent en de Col du Bonhomme op gaat, alles weer open ligt. De regels op je palmares tellen dan niet meer; op dat moment krijgt iedereen opnieuw het recht om zijn kans te spelen, en de beste wint.

Werkt het mentaal bevrijdend om eerder al een race te hebben gewonnen?

Ja, maar tegelijk: als ik naar UTMB ga, is het niet om mijn gezicht te laten zien en een rustig duurloopje te doen. Als ik ga, is het om te racen, om te strijden. Mijn doel is om beter te doen dan in 2024. Het eerste doel is altijd finishen, want dit parcours is extreem zwaar en heel lang. Maar daarna is mijn ambitie duidelijk: meedoen om de plaatsen en beter doen dan in 2024.

© UTMB

Je hebt nu een ander etiket…

Ja, en misschien heb ik met die overwinning in de VS wat druk van mijn schouders gehaald. Maar er is ook druk tegenover 2024: er zijn verwachtingen rond mijn race die er twee jaar geleden totaal niet waren. Dat houdt elkaar in evenwicht. Misschien zien we dit weekend wel iemand aan kop die niemand had verwacht, iemand die het speelveld helemaal opnieuw tekent.
En mijn droom is dat we nog altijd om de zege strijden op het moment dat we naar La Flégère klimmen. Dat zou geweldig zijn; dat is nog nooit gebeurd op UTMB. En als je ziet hoe hard het niveau vooraan in het peloton stijgt, denk ik dat de sport opnieuw een dimensie opschuift. Ik kan niet wachten, en ik ben superblij dat ik er deel van mag uitmaken!

© UTMB

Baptiste, jij komt terug om dat ene plekje te pakken dat je in 2024 miste voor de winst?

Ik zou niet zeggen dat het alleen is om dat ene plekje te pakken, maar ik had wel een pauze nodig. Ik ben iemand die op emoties loopt en die, als hij het gevoel heeft iets echt afgeronds te hebben neergezet, zijn emotionele tank leegtrekt en tijd nodig heeft om de energie weer te laten opladen.
Dus die pauze was nodig om het verlangen weer wat te laten stijgen. En ook om beter te worden. Want in 2024 heb ik wel gezien waarom ik sterk was, maar ook wat nog niet volledig ‘af’ was. Ik heb mijn zwakke punten geïdentificeerd en mezelf twee jaar gegeven om daaraan te werken en sterker terug te komen.

Welke zwakke punten waren dat?

Er wordt vaak gezegd dat UTMB een snelle, ‘lopende’ race is. Daar kan ik in meegaan voor de eerste twee derde. Maar het laatste derde, als je dat apart bekijkt, is toch echt heel technisch. In die zin: als je alleen een race op dat laatste derde zou organiseren, dan zou niet dezelfde loper dat deel winnen als de eerste twee. Dus ben ik gaan werken op steiler, bergachtiger, technischer terrein, om beter te worden in de afdaling en vooral ervaring op te doen. En dat heb ik allemaal gevonden op de Diagonale des fous (die hij in 2025 won, red.).

Ik wil echt de versie van mezelf uit 2024 verslaan, want dat zou betekenen dat ik progressie heb geboekt.

Begin deze week zette je zus een mooie prestatie neer (derde in de MCC, red). Hoe heb je die emoties ervaren, en heeft het je niet te veel energie gekost?

Ik heb helemaal niet geprobeerd mijn emoties te controleren. Eerlijk: het was totaal onverwacht dat mijn zus derde werd in de MCC; ze traint niet elke dag, ze is totaal niet bezig met ‘presteren’, dus het kwam echt uit de lucht vallen. Ik had die emoties dus niet zien aankomen; ik heb ze gewoon laten komen. En eerlijk, toen ik zag dat ze derde werd, stond ik op mijn bed alsof ik een goal van Saint Etienne vierde. Ik heb alleen het positieve meegenomen, en ik dacht oprecht: de week is nu al geslaagd. Mijn zus heeft iets ongelooflijks gevoeld. Ze heeft begrepen waarom ik elke dag train: om dit soort emoties te kunnen beleven.

Dus vooral goede vibes?

Mijn vader zei: ‘we hebben de medailleteller geopend’. Als de Spelen of een kampioenschap op dag één meteen goed begint, zet dat bij iedereen een glimlach op het gezicht, en zo voelt het voor mij ook: alsof de signalen eerder positief zijn. Misschien zeg ik zaterdag iets totaal anders. Maar eerlijk: twee jaar geleden had ik ervoor getekend om precies te staan waar ik nu sta. Dus ik ga zo verder richting de race, stap voor stap, en ik denk dat het goed komt.

Ik heb best veel tijd met Vincent doorgebracht, en hij heeft me die winnaarsmindset bijgebracht.

Wat voel je vlak voor de start?

Ik voel dat ik in lijn zit met het pad dat ik heb afgelegd. Er waren pieken en dalen. Ik heb van de pieken kunnen genieten zonder door te slaan, en door de dalen ben ik gegaan door te proberen te leren en er rijker uit te komen. Ik kan niet zeggen dat ik voel dat ‘er iets gaat gebeuren’, dat zou gelogen zijn. Maar ik heb er vertrouwen in dat, wat er ook gebeurt zaterdagmiddag of -avond, ik tevreden zal zijn met het traject dat ik heb afgelegd. Los van het resultaat weet ik dat ik progressie heb gemaakt.

© Leo Girard / FFA

Over dat traject: je zei al in 2021 dat je binnen 3 à 4 jaar op het podium van UTMB wilde staan. Je ligt voor op schema…

Ja, dat klopt. Het nieuwe doel is nu: deze race winnen. Daar droom ik van. Als je omgaat met internationale atleten, heb ik het gevoel dat wij Fransen het moeilijker vinden om die ambitie hardop te dragen. Ik heb best veel tijd met Vincent doorgebracht, en hij heeft me ook geleerd die winnaarsmindset te hebben. Ik heb dat gecultiveerd, en ik denk dat het me heeft geholpen om iets moois te doen op de Diag’. Maar op UTMB is er zóveel volk en zóveel dichtheid, dat het veel te pretentieus zou zijn om te zeggen dat ik alleen op de winst mik, in de zin dat dat zeker niet het enige scenario is waar ik tevreden mee zou zijn. Ik wil echt de versie van mezelf uit 2024 verslaan, want dat zou betekenen dat ik progressie heb geboekt. En als dat lukt, kan ik daarna vooruitkijken om nog beter te doen, maar eerst wil ik hierin al een stap zetten. Beter doen dan 20u22 is op zich al een mooi doel.