Interview met Simon Paccard, vijfde in de UTMB-CCC: ‘Blijven werken om de top te benaderen’

De 26-jarige Annecyen Simon Paccard werd in 10.50.59 vijfde en eerste Fransman in de UTMB-CCC van 2026. Daarmee troefde de Salomon-atleet de Franse favorieten Thomas Cardin en Benjamin Roubiol af. Hij blikt terug op een sterke wedstrijd.

Simon, vooraf ging het bij de Franse favorieten in deze CCC vooral over Thomas Cardin en Benjamin Roubiol. Jij werd een beetje vergeten…

Nee, jullie waren me niet vergeten. Het is logisch dat Benjamin en Thomas vandaag in de schijnwerpers staan: het zijn gevestigde waarden en niemand kon weten dat het voor hen minder goed zou uitpakken. Voor mij was dit een van de doelen van mijn seizoen, al wilde ik ook goed presteren in eigen streek, in Annecy, op de 60 kilometer van de MaXi-Race. Daar liep het trouwens ook goed. Ik ben heel blij met mijn wedstrijd hier. Het doet echt deugd en bevestigt dat ik ook op een 100K-formaat een sterke wedstrijd kan lopen. Daar was ik voor gekomen.

Heb je onderweg naar voren gekeken en aan het podium geloofd?

Nee, ik bleef vooral met mezelf bezig. Volgens mijn oorspronkelijke plan moest ik tot Champex-Lac komen. Daarna was het voor mij wat onbekend terrein, op een afstand die ik nog niet helemaal beheers. Vanaf Champex probeerde ik bergop mee vooraan te strijden, maar op de balkons en in de afdaling naar La Fouly ging ik iets te snel naar beneden. De eerste drie gingen daar nog sneller dan ik en waren echt buiten bereik. Uiteindelijk keek ik dus eerder achterom, want ik wist dat de vijf jongens achter me binnen vijf minuten van elkaar zaten. Mentaal moest ik dus sterk blijven en mijn eigen wedstrijd blijven lopen. Maar alles viel uiteindelijk goed uit en ik ben echt heel tevreden.

Welke impact had het schrappen van de klim naar La Flégère op je wedstrijdstrategie?

Voor mij was het eerder een voordeel, want ik zie mezelf als een puncheur. Ik hou van parcoursen die wat speelser, nerveuzer en meer gebroken zijn. Deze nieuwe finale lag me volgens mij dus beter. Na de klim naar Béchard voelde ik dat er nog iets in de tank zat. Ik vond een tweede adem en had nog echt kracht over. Misschien had de klim naar La Flégère me dus ook niet gestoord…

Was een plaats in de top vijf een stiekem doel in je hoofd?

Op het klassieke parcours wilde ik rond 10.30 lopen en mikte ik dus op de top tien. Een plaats in de top vijf is dan ongelooflijk. Het podium was buiten bereik. Vooraan lag het tempo nog te hoog voor mij, maar we blijven werken en proberen dichter bij de topplaatsen te komen.

De CCC is soms een opstap naar het grotere werk. Geldt dat ook voor jou?

Ik wil de zaken niet overhaasten. Naar mijn gevoel maken veel lopers de stap van 100 naar 160 kilometer te snel. Dat betekent toch een verdubbeling van het aantal uren inspanning. Mijn overgang naar de UTMB wil ik stap voor stap maken, misschien eerst via wedstrijden van 120 kilometer. Op kortere afstanden, tot 85 kilometer, kan ik nog altijd heel sterk presteren. Een 100-miler trekt me voorlopig nog niet aan. Ik wil aan mijn snelheid werken en ervaring opdoen op 100K-wedstrijden, maar op termijn blijft een 100-miler wel een doel. Ik heb trailrunning ontdekt via de UTMB. Dat is de wedstrijd waar iedereen van droomt, een mythische race. Ik denk dat ik over een jaar of drie die richting uitga, maar voorlopig is dat nog niet aan de orde.

De eerste drie van deze CCC kregen een Golden Ticket voor de Western States. Als een van hen afzegt, zou jij zo'n ticket kunnen bemachtigen. Wat zou je ermee doen?

Dat is een goede vraag. Daar wil ik vandaag nog niet aan denken. Ik weet dat Hans Troyer zijn ticket zal verzilveren, maar over de twee andere atleten weet ik het niet. Ik denk dat een snelle 100-miler voorlopig nog wat vroeg komt voor mij. Ook de impact op het milieu speelt mee. Ik heb steeds minder zin om het vliegtuig te nemen.

Je hebt het over het milieu. Heb je de discussie gevolgd over de impact van de UTMB-week, die in de toekomst mogelijk ter discussie komt te staan? Wat is jouw standpunt als atleet?

Ik vind het goed om kritische vragen te stellen en dingen in vraag te durven stellen, maar dat betekent niet dat alles moet worden geschrapt. Trailrunning is nog altijd een milieuvriendelijke sport in vergelijking met andere sporten. Wij, de atleten, zijn bereid om samen met de UTMB aan dit onderwerp te werken en de impact verder te verkleinen. Het evenement is duidelijk zo groot geworden dat het moeilijk te beheersen valt. We moeten de juiste maatregelen zien te nemen, in overleg met alle betrokkenen, en zeker ook met de inwoners om te begrijpen wat zij verwachten. Het zou jammer zijn om zo'n mooi feest te moeten missen.