De Amerikaan Ben Dhiman (ASICS), tweede in de UTMB van 2025, maakte zijn ambitie waar en won dit jaar de belangrijkste trailwedstrijd ter wereld. Hij dook met 18:16:29 ruim onder de grens van 19 uur op het 174 kilometer lange parcours met 9.700 hoogtemeters. Dat is bijna anderhalf uur sneller dan vorig jaar, op exact hetzelfde parcours. De Fransman Baptiste Chassagne (On) werd tweede en dook met 18:47:38 eveneens onder de 19 uur. Hij hield de andere Amerikaan Caleb Olson (Nike), derde in 18:48:24, slechts 45 seconden achter zich. Bij de vrouwen voegde de Française Blandine L'Hirondel (KIPRUN) met een overwinning op karakter een nieuwe hoofdprijs toe aan haar indrukwekkende palmares.
«Als ik een doel voor ogen heb, doe ik er alles aan om het te bereiken». Ben Dhiman (Asics)liet in het interview dat hij ons voor deze UTMB gaf al zien hoe vastberaden hij was. Zo'n oneliner is makkelijk uitgesproken, maar op het terrein veel moeilijker waar te maken. Tenzij je Ben Dhiman bent. De lange Amerikaan, een workaholic op training, rondde vandaag het werk perfect af dat hij vier jaar geleden begon om de UTMB te winnen. Na opgaves in 2023 en 2024 en een tweede plaats vorig jaar bleef Dhiman geloven in zijn plan. Hij trainde als een bezetene, met maanden van meer dan honderd trainingsuren, en kreeg daar nu royaal voor beloond.
Ik vroeg me af: vertraag ik om op een paar anderen te wachten, of ga ik er vol voor?
Weinig mensen hadden verwacht dat de grens van 19 uur zo overtuigend zou sneuvelen onder het geweld van de Amerikaan. «Vandaag heb ik het parcours totaal niet gerespecteerd», zei de winnaar beeldend. Hij bedoelde dat hij de paden en hindernissen die hem de hele nacht en dag voor de voeten werden geworpen frontaal was aangegaan. «Ik liep bij Les Contamines helemaal alleen en dat verbaasde me», vervolgde hij aan de finish. «Ik vroeg me toen af: vertraag ik om op een paar anderen te wachten, of ga ik er vol voor?» Dhiman koos voor die laatste optie. Zijn gewaagde solo, zo vroeg in de wedstrijd ingezet, bracht hem naar de top.
Volle maan en frisse lucht tijdens een rustige nacht
De ideale omstandigheden hebben hem ongetwijfeld geholpen bij deze buitenaardse prestatie. De organisatie besloot de start twee uur uit te stellen om het peloton van 2.500 lopers niet in onweersbuien op pad te sturen. Dat maakte de logistiek ingewikkelder, omdat de finish van de CCC samenviel met de start van de UTMB, maar voor de atleten was het vermoedelijk een opluchting.
Ben Dhiman maakte indruk met zijn wedstrijdindeling. Tijdens alle bevoorradingen van de UTMB 2026 stond de Amerikaan in totaal slechts 9 minuten en 23 seconden stil. Een statistiek die veel zegt over zijn efficiëntie: snel bijtanken, meteen weer vertrekken en geen seconde laten liggen. In een wedstrijd van 174 kilometer maakten die afgesnoepte minuten bij de finish een enorm verschil.
Na lichte regen bij de start en in de eerste kilometers verliep de nacht onder ideale omstandigheden, met een stralende volle maan. «Dat zag je in Courmayeur (km 81,3): de atleten kwamen er veel frisser aan dan andere jaren en er waren veel minder uitvallers dan gewoonlijk», merkte Julien Chorier, de Sport Director van de wedstrijd, op. Alleen Paul Cornut-Chauvinc (Asics), een van de grote namen van het deelnemersveld, moest in de Italiaanse verzorgingspost de strijd staken. «Het was fris in de cols, maar niet koud. Ideaal loopweer», legde Julien Chorier uit. De sneeuw van vorig jaar, onder meer in de Grand Col Ferret, was verdwenen. Allemaal factoren die het tempo vermoedelijk hebben opgedreven. Ben Dhiman deed bijvoorbeeld 35 minuten minder over de beklimming van de Grand Col Ferret dan vorig jaar.
In zijn lange solo slaagde Dhiman erin zijn eerste achtervolger op veilige afstand te houden. Baptiste Chassagne (On) kwam nooit echt binnen bereik, maar het verschil bleef afhankelijk van het parcours schommelen tussen twintig en dertig minuten. «Twintig minuten is niets in een ultrawedstrijd. Ik bleef bang dat Baptiste op me zou terugkomen.»
Ook Chassagne kwam precies op tijd voor zijn afspraak. Nadat hij vorig jaar na zijn tweede plaats van 2024 niet aan de UTMB had deelgenomen en liever ervaring opdeed op de grillige paden van La Réunion, wilde de loper uit Combloran zijn tijd uit 2024 verbeteren (20:22) en onder de twintig uur duiken. Doel ruimschoots bereikt dus. De On-atleet kon deze nieuwe tweede plaats vieren als een kleine overwinning, zo ongenaakbaar was Ben Dhiman vandaag.
Toch had de Fransman van start tot finish afgezien, zoals hij na afloop vertelde: «De eerste dertig minuten kreeg ik een mentale tik. Ik vroeg me af wat ik hier deed, ik miste de motivatie, alsof de voorbereiding té perfect was geweest». Gelukkig gaf de aankomst in St Gervais, niet ver van zijn huis, hem nieuwe energie en bracht die hem weer in de wedstrijd. Daarvoor moest hij wel een stevig persoonlijk gevecht leveren. «Deze plaats heb ik zelf afgedwongen», zei hij. «Het was van A tot Z zwaar. Ik heb gevochten met de middelen die ik vandaag had. Ik ben trots dat ik ben blijven knokken en niet heb opgegeven. En ik eindig achter Ben, echt mijn favoriete atleet. Hij heeft me een jaar geleden flink afgedroogd op de Ventoux en doet dat vandaag nog eens. Hij was vandaag de beste en ik was de beste van de achtervolgers...»
Slechts enkele seconden scheelden het of Baptiste was derde geworden, door de indrukwekkende eindsprint van een andere Amerikaan, Caleb Olson (Nike). De winnaar van de Western States 2025 bleef de hele wedstrijd meedoen en passeerde in het laatste derde deel de Ecuadoraan Joaquin Lopez om in de slotkilometer de schim van Baptiste Chassagne in het vizier te krijgen. Zo rekende Olson af met zijn vloek op het UTMB-evenement. In de voorbije drie jaar was hij op de CCC nooit hoger geëindigd dan twaalfde, dertiende en zeventiende.
Twee Amerikanen op het podium, vijf Fransen in de top tien
In zijn kielzog liet de 25-jarige Virgile Moriset (Asics) bij zijn UTMB-debuut al zijn klasse en potentieel zien. De voormalige amateurwielrenner, die door Asics werd opgemerkt tijdens de SaintéLyon 2024, deelde zijn krachten perfect in en werd vierde in een veelbelovende 19:00:23. Daarmee kon hij zijn drie opgaves in vier wedstrijden tijdens zijn seizoen 2026 vergeten. Nog drie Fransen haalden de top tien: de Pyreneeër Gautier Bonnecarrère (La Sportiva) werd zevende, Antoine Charvolin (On) achtste bij zijn eerste deelname en de onvermoeibare bakker Yannick Noël (Inov8) negende.
De Amerikanen hadden twintig jaar nodig om een man op de hoogste trede van het UTMB-podium te krijgen, met Jim Walmsley in 2023. Nu zetten ze drie jaar na hun eerste overwinning al een tweede Amerikaan bovenaan, en dit jaar zelfs twee op het podium. Ze lijken de specifieke eisen van dit alpiene parcours inmiddels goed te beheersen.
Dat doorzettingsvermogen kan de grote teleurstellingen van de dag misschien wat troost bieden. Neem Théo Détienne (Brooks), die naar eigen zeggen in de vorm van zijn leven verkeerde maar ver van zijn doel zal eindigen. Of Vincent Bouillard (Hoka), die na 67 kilometer moest opgeven. Julien Chorier concludeerde dan ook: «Op dit prestatieniveau lijkt het tegenwoordig echt lastig om twee 100-milers zo kort na elkaar te lopen en in beide wedstrijden voor de overwinning te gaan.» Hij verwees daarmee naar Bouillards overwinning in de Western States eind juni. GOAT Kilian Jornetis de laatste die dat nog voor elkaar kreeg, met de dubbel Western States en UTMB in dezelfde zomer. Dat dateert alweer van 2011.
Blandine L’Hirondel voegt een nieuwe hoofdprijs toe aan haar indrukwekkende palmares
De vrouwenwedstrijd zorgde voor uitzonderlijke emoties, met de langverwachte triomf van de Française Blandine L’Hirondel (Kiprun). Wereldkampioene in 2022 en winnares van de twee andere finales van de UTMB Mont-Blanc, de OCC in 2021 en de CCC in 2022, won ze in 2025 ook de Grand Raid de la Réunion. Er ontbrak nog één overwinning om haar eigen grand slam van de mondiale trail compleet te maken: die in de UTMB. In 2023 was ze er al derde geworden. Ze werd nooit geselecteerd voor de Western States of de Hardrock, de twee monumenten van de Amerikaanse trailwereld.
Blandine L’Hirondel kwam geblesseerd aan in Chamonix, zoals te lezen is in ons interview voor de start. Ze overwoog zelfs om na de Grand Raid de La Réunion een punt achter haar carrière te zetten. In deze editie zocht ze haar grenzen op. De slotfase werd een lijdensweg, omdat haar liesslagader haar linkerbeen pijnigt zodra de intensiteit oploopt.
Ik voelde me niet op mijn plaats aan de leiding
Ondanks twee valpartijen in de laatste afdaling van La Flégère bereikte de sportarts en gynaecologe het einde van haar beproeving, én van haar droom: minstens één keer in haar leven de UTMB winnen. Dat was sinds 2016, toen Caroline Chaverot won, geen Française meer gelukt. «Ik heb geen kracht meer over om mijn vreugde te uiten en dit knotsgekke publiek te bedanken. Het heeft me de hele wedstrijd gedragen», zei Blandine buiten adem bij de finish. «Hoe verder de wedstrijd vorderde, hoe vaker ik me afvroeg wat ik aan de leiding deed. Ik voelde me niet op mijn plaats.» De Française liet ondanks al haar successen altijd een zekere onzekerheid zien. «Ik dacht dat ze me uiteindelijk wel zouden inhalen.» Gelukkig voor haar gebeurde dat nooit.
Voor Blandine was het vermoedelijk nu of nooit. Ruth Croft (Adidas) was in de dagen voor de start naar haar familie in Nieuw-Zeeland teruggekeerd en de Amerikaanse Courtney Dauwalter (Salomon) moest al vroeg opgeven bij Lac Combal (km 67).
Omsingeld door Amerikaanse vrouwen
Afwezigen hebben altijd ongelijk, en niets doet af aan de prestatie van Blandine L’Hirondel. Ze moest het opnemen tegen een bijzonder sterk Amerikaans contingent, met Rachel Entrekin (Norda) als eerste uitdager. In het voorjaar had zij alle mannen achter zich gelaten om de Cocodona 250 overall te winnen. Blandine had dus weinig reden om zich veilig te voelen. Entrekin maakte zich al vroeg op tot de belangrijkste tegenstandster van de Française, die haar op een respectabele afstand wist te houden. In Champex-Lac (km 127) bedroeg de voorsprong ongeveer veertig minuten.
De andere Amerikaanse, Careth Arnold (Altra), leek lange tijd stevig op de voorlopige derde plaats te zitten. Tot haar landgenote Emily Schmitz (Hoka) bij het aanbreken van de dag ten tonele verscheen en haar van die positie verdrong. In de laatste afdaling van La Flégère was Schmitz de sterkste en snelste, maar haar offensief kwam wellicht te laat om nog voor de tweede plaats te gaan. Rachel Entrekin hield haar tempo van start tot finish vast en werd tweede, 21 minuten achter Blandine L’Hirondel en 1:35 voor Schmitz.
© Franck Oddoux /UTMB© UTMB
© UTMB
© UTMB
© UTMB
9'23© UTMB
© UTMB
© UTMB
© UTMB
© UTMB
© UTMB
© UTMB
© UTMB
© UTMB
© UTMB
© UTMB
© UTMB
© UTMB
© UTMB
© UTMB