Gordy Ainsleigh, ο άνθρωπος που καλπάζει

Η επίδοση του Gordy Ainsleigh

Στις 4:50 το πρωί, στις 3 Αυγούστου 1974, ο Gordy Ainsleigh φεύγει από την περιοχή του Squaw Valley, λίγα λεπτά πριν από τα άλογα. Εκείνη τη χρονιά, 198 ιππείς και τα άλογά τους παίρνουν εκκίνηση στο Tevis Cup. Εκείνος είναι μόνος, με τα πόδια, αφού το 2023 είχε εγκαταλείψει με το άλογό του. Δέκα λεπτά αργότερα, οι ιππείς ξεκινούν κι αυτοί τη διάσχιση των βουνών. Ο αγώνας δημιουργήθηκε το 1955 από τον επιχειρηματία Wendell Robie (στη φωτογραφία παρακάτω) και είναι ο παλαιότερος αγώνας ιππικής αντοχής. Η διαδρομή συνδέει την περιοχή της λίμνης Tahoe με το Auburn, μέσα από τα μονοπάτια της Sierra Nevada, με όριο τις 24 ώρες.

Τα άλογα ελέγχονται στη διάρκεια της διαδρομής και πρέπει να κριθούν ικανά να συνεχίσουν. Ο Ainsleigh γνωρίζει αυτόν τον κόσμο άριστα, καθώς είχε τερματίσει το Tevis Cup, έφιππος, το 1971 και το 1972. Στις 3 Αυγούστου 1974, όμως, γίνεται ο πρώτος δρομέας που ολοκληρώνει τη διαδρομή σε λιγότερο από 24 ώρες και, κυρίως, ο άνθρωπος που ενέπνευσε έναν από τους πιο διάσημους αγώνες στον κόσμο σήμερα, το Western States 100-Mile Endurance Run.

Κι άλλοι δρομείς είχαν διασχίσει τη διαδρομή με τα πόδια, αλλά σε χρόνους πολύ πιο μακρινούς από τον εντυπωσιακό χρόνο του Gordy. Το 1972, είκοσι στρατιωτικοί επιχείρησαν πράγματι να διασχίσουν το Western States Trail με τα πόδια και επτά από αυτούς έφτασαν στο Auburn. Χρειάστηκαν, όμως, από 45 έως 47 ώρες. Ο Gordy κατάφερε να τηρήσει το χρονικό όριο που ίσχυε για τα άλογα. Το 1977, η κληρονομιά του Ainsleigh παίρνει μορφή: δεκατέσσερις δρομείς από τέσσερις πολιτείες συμμετέχουν στο πρώτο επίσημα οργανωμένο Western States Endurance Run, το οποίο διεξάγεται ακόμη παράλληλα με το Tevis Cup. Μόνο τρεις άνδρες φτάνουν στο Auburn.

© Western States 100 miles Endurance Run

Ένα καλά μελετημένο σχέδιο

Σε αντίθεση με ορισμένες αφηγήσεις που ωραιοποιούν την ιστορία του Gordy Ainsleigh, παρουσιάζοντας, για παράδειγμα, την αδυναμία του αλόγου του ως τον λόγο που τον οδήγησε να συνεχίσει τρέχοντας, το εγχείρημα ήταν απόλυτα μελετημένο. Ο Gordy είχε προετοιμάσει τη μετάβαση στο τρέξιμο και το 1973 είχε συμμετάσχει στο Castle Rock 50. Έτρεχε μαραθώνιο σε λιγότερο από τρεις ώρες. Η Drucilla Barner, η πρώτη γυναίκα που κέρδισε το Tevis Cup και τότε γραμματέας της διοργάνωσης, ενθάρρυνε τον Gordy Ainsleigh να δοκιμάσει την εμπειρία στη μεγάλη διαδρομή, καθώς μετά την εγκατάλειψή του το 1973 δεν είχε πλέον άλογο ικανό να αγωνιστεί.

Ο Ainsleigh γνωρίζει τα μονοπάτια. Για να μείνει κάτω από τις 24 ώρες, πρέπει να διατηρήσει μέση ταχύτητα λίγο πάνω από 6 χλμ./ώρα. Οι ανηφόρες της Sierra Nevada, οι απότομες κατηφόρες, τα φαράγγια, η ζέστη και τα μεγάλα απομονωμένα τμήματα συνθέτουν ήδη όλα όσα θα κάνουν αργότερα γνωστό το Western States. Ο Ainsleigh δεν έχει στη διάθεσή του τους σταθμούς τροφοδοσίας ενός σύγχρονου ultra, έχει όμως προετοιμάσει προσεκτικά το εγχείρημά του, τοποθετώντας, για παράδειγμα, από πριν μπουκάλια με ενεργειακό ποτό κατά μήκος της διαδρομής.

Είκοσι τρεις ώρες και 42 λεπτά μετά την εκκίνησή του, ο Gordy Ainsleigh φτάνει στον τερματισμό. Το Western States καταγράφει έκτοτε εκείνη την ημέρα ως την πρώτη διοργάνωση στην ιστορία του: ένας εκκινητής, ένας τερματίσας. Ο επίσημος ιστότοπος του Western States Endurance Run τιμά άλλωστε αυτή την κληρονομιά.

Ένα πάθος που παραμένει ζωντανό

Αν ο Gordy Ainsleigh δεν είναι ο εφευρέτης του ultra trail, εκείνη την ημέρα έθεσε τον πήχη τόσο ψηλά, ώστε η επίδοσή του μοιάζει εντυπωσιακά σύγχρονη. Το ίδιο ισχύει και για την προετοιμασία και την ακρίβειά του. Οι στρατιωτικοί που είχαν επιχειρήσει τη διαδρομή χρειάστηκαν τον διπλάσιο χρόνο.

Αυτός ο άνθρωπος, λάτρης της φύσης και του αθλητισμού, με διδακτορικό παράλληλα, έχει κάτι κοινό με τον Kilian Jornet: μεγάλωσε μέσα στα βουνά, έχει μάθει να αντέχει τη σκληρότητά τους και αγαπά πάνω απ’ όλα την υπέρβαση των ορίων. Αξίζει να σημειωθεί πως ο δρομέας θεωρούνταν ένας από τους κορυφαίους ιππείς του αμερικανικού χώρου, πριν γίνει γνωστός στα μονοπάτια και καθιερωθεί ως σημείο αναφοράς στο τρέξιμο.

Ο Gordy παραμένει μια ιδιαίτερα αγαπητή προσωπικότητα για τους λάτρεις της φύσης και του trail. Το χαμόγελο και η στάση ζωής του συνεχίζουν να εμπνέουν, καθώς εξακολουθεί να συμμετέχει σε αγώνες. Στα 79 του, συνεχίζει να τρέχει, ακόμη κι αν δεν μπορεί πια να ολοκληρώσει έναν αγώνα 100 μιλίων, κάτι που τον στενοχωρεί βαθιά… Το 2026, ένας δημοσιογράφος του Outside κατέγραψε αυτή τη φράση του ανθρώπου που καλπάζει: « Με καταθλίβει κυρίως επειδή δεν μπορώ πια να το κάνω. Μακάρι να μπορούσα να το κάνω ακόμη ». Παραμένει εθελοντής στο Western States. Αν τον συναντήσετε, ζητήστε του μια φωτογραφία!

© Wikimedia