The Speed Project, ο αγώνας που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα

Ξεχωριστός: extraordinary, ασυνήθιστος, σπάνιος, παράξενος, αξιοσημείωτος, έξω από τα συνηθισμένα, μοναδικός· ασύγκριτος, απαράμιλλος, ανεπανάληπτος. Σε αυτή τη λίστα επιθέτων θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και το «αντιγράψιμος», μια λέξη που ταιριάζει απόλυτα στο Speed Project. Η ιδέα γεννήθηκε το 2013 στο μυαλό του Γερμανού Nils Arend και η πρώτη «επίσημη» εκκίνηση δόθηκε το 2014. Τι κάνει αυτόν τον αγώνα τόσο διαφορετικό, πέρα από τα 500 χιλιόμετρα ανάμεσα στο Λος Άντζελες και το Λας Βέγκας; Το The Speed Project δεν έχει επίσημη ιστοσελίδα, δεν υπάρχει δυνατότητα εγγραφής και κανένας κανόνας δεν καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο θα καλυφθεί η απόσταση ανάμεσα στις δύο αμερικανικές πόλεις. Η ελευθερία είναι απόλυτη: επιλογή διαδρομής, αριθμός δρομέων, αλλαγές στις σκυταλοδρομίες… Αυτό είναι που κάνει τον αγώνα μοναδικό. Όπως στη νυχτερινή ζωή, όταν πρέπει να μπεις σε ένα επιλεγμένο κλαμπ, οι εγγραφές γίνονται μέσω ενός ιδιωτικού συνδέσμου στο WhatsApp. Η επιλογή φαίνεται να βασίζεται σε μία μόνο ερώτηση: γιατί θέλετε να τρέξετε στο Speed Project; Η σύνδεση ανάμεσα στη νυχτερινή ζωή και το τρέξιμο εξηγείται από το παρελθόν του Nils Arend, ο οποίος για χρόνια περιπλανιόταν στις νύχτες του Βερολίνου. Θα επανέλθουμε παρακάτω…

Έχει κάτι συναρπαστικό το γεγονός ότι, σε έναν κόσμο όπου το underground μοιάζει να έχει ξεπεραστεί, εκείνο προσαρμόζεται και μεταλλάσσεται γύρω από ένα από τα πιο δημοφιλή κοινωνικά φαινόμενα στη Δύση: το τρέξιμο. Το The Speed Project συχνά συγκρίνεται με το Burning Man, το φεστιβάλ που διοργανώνεται κάθε χρόνο στην έρημο της Νεβάδα. Συγκεντρώνει party people, καλλιτέχνες και αθλητές που αναζητούν μια μορφή αναρχίας, με την έννοια της απουσίας κανόνων. «Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να παραβιάζουμε τον νόμο», διευκρίνισε ο Nils Arend σε συνέντευξή του το 2021, «αλλά η διοργάνωση δεν είναι επίσημα εγκεκριμένη, δεν υπάρχει άδεια. Αν σας σταματήσει η αστυνομία, απλώς λέτε: “Είμαστε μια παρέα φίλων που τρέχει μέχρι το Βέγκας”.

Ένας αγώνας που δεν θα έπρεπε να υπάρχει

Το Speed Project έχει μια αυθεντική θέση στο ευρύ τοπίο του σύγχρονου τρεξίματος. Ούτε επίσημα αναγνωρισμένο ούτε πραγματικά αδειοδοτημένο, λειτουργεί αντίθετα σε όλα όσα γνωρίζουμε από τις μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις. Κι όμως, για τους δρομείς που έχουν την τύχη να συμμετάσχουν, το event είναι ήδη μυθικό. Η ιδέα είναι απλή, τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως: να καλύψεις τα 500 χιλιόμετρα από την προβλήτα της Santa Monica μέχρι τη διάσημη πινακίδα Welcome to Fabulous Las Vegas. Οι περισσότερες ομάδες τρέχουν σε μορφή σκυταλοδρομίας, συνήθως με έξι δρομείς, και ένα βαν ακολουθεί το γκρουπ μέσα στην έρημο. Ο σημαντικότερος κανόνας, όμως, είναι ακριβώς ότι σχεδόν δεν υπάρχουν κανόνες. Δεν υπάρχει επίσημη διαδρομή. Κάθε ομάδα επιλέγει τη δική της. Κάποιες προτιμούν τους πιο γρήγορους δρόμους, ενώ άλλες δοκιμάζουν πιο άμεσες αλλά πιο δύσκολες διαδρομές. Η μοναδική οδηγία: να φτάσεις στο Λας Βέγκας όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Η έκδοση του 2026 του The Speed Project αποτέλεσε σημείο καμπής, κυρίως στην ατομική μορφή, με ένα νέο εντυπωσιακό ρεκόρ από τον Βραζιλιάνο δρομέα Gabriel Bastos Barros, γνωστό στους φίλους του ως Biel. Ο τατουαρισμένος δρομέας ολοκλήρωσε τη διαδρομή σε 67 ώρες και 15 λεπτά, σημειώνοντας την καλύτερη επίδοση που έχει καταγραφεί ποτέ σε αυτή την απόσταση solo. Καλλιτέχνης και ultra-runner με βάση το Βερολίνο, ο Biel εκφράζει απόλυτα το πειραματικό DNA του αγώνα. Ένας νικητής που ήταν φτιαγμένος για να γράψει το όνομά του στο Speed Project. Ένας νικητής με τη σφραγίδα της Hoka, απόδειξη ότι το underground δεν μένει underground για πολύ…

Οι δρομείς διασχίζουν ερημικές εκτάσεις που τις χτυπά η ζέστη. Τρέχουν δίπλα σε φορτηγά που κινούνται με μεγάλη ταχύτητα πάνω σε αυτές τις ατελείωτες ευθείες, συναντούν αδέσποτα σκυλιά στην έρημο... Μια μοναδική εμπειρία, μια στιγμή απόλυτης ελευθερίας μέσα σε μια άγρια και σκληρή φύση, μια παρένθεση όπου οι κανόνες της καθημερινότητας ξεχνιούνται.

Nils Arend, από τα rave στους αγώνες

Πίσω από αυτή την ασυνήθιστη περιπέτεια βρίσκεται ένας άνθρωπος που ξέρει να καλλιεργεί το μυστήριο: ο Nils Arend. Γεννήθηκε στη Γερμανία, αλλά εγκαταστάθηκε στην Καλιφόρνια πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια. Τότε μιλούσε ελάχιστα αγγλικά και είχε λίγα χρήματα. Για να γνωρίσει το Λος Άντζελες, άρχισε να τρέχει. Πολύ. Η σχέση του με το τρέξιμο ξεκίνησε ήδη ως πράξη ανυπακοής: «Στο οικοτροφείο βγαίναμε τη νύχτα για να διασκεδάσουμε. Με τους φίλους μου κρύβαμε ρούχα για τρέξιμο σε θάμνους πριν βγούμε. Το πρωί επιστρέφαμε, αλλάζαμε και κάναμε πως είχαμε πάει για τρέξιμο».

Στις Ηνωμένες Πολιτείες συναναστρέφεται κυρίως σέρφερ και δημιουργικούς ανθρώπους, ενώ εργάζεται στον χώρο της διαφήμισης. Όταν ένας φίλος του τού προτείνει να οργανώσουν έναν αγώνα, ξεκινά την περιπέτειά του στους δρόμους με τη διαδρομή Long Beach - Manhattan Beach, μήκους 56 χιλιομέτρων. «Αυτό που μου άρεσε ήταν ότι διέσχιζα διαφορετικά τοπία: τα βιομηχανικά λιμάνια, τους γκρεμούς του Palos Verdes, τις παραθαλάσσιες πόλεις…» εξηγεί ο Nils Arend. Κάποια μέρα, λοιπόν, ρίχνει την ιδέα: «Κι αν τρέχαμε μέχρι το Λας Βέγκας;». Είμαστε στο 2013 και το Speed Project μόλις έχει ξεκινήσει. Έξι δρομείς παίρνουν εκκίνηση. Την επόμενη χρονιά, το εγχείρημα επαναλαμβάνεται με περισσότερες ομάδες. Σήμερα, η διοργάνωση προσελκύει δρομείς από περισσότερες από τριάντα χώρες. Ο Arend, όμως, θέλει να διαφυλάξει το αρχικό πνεύμα του αγώνα. Δεν υπάρχει ακόμη ιστοσελίδα. Ούτε δημόσια φόρμα εγγραφής. Ούτε διαφήμιση.

Τι να άραγε σκέφτεται κανείς για αυτή τη στάση από έναν πρώην διαφημιστή, που έχει εργαστεί σε πολλές εταιρείες στη Γερμανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες;

Η μοναδική είσοδος περνά από τον ίδιο. Οι προσκλήσεις κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα ή μέσω WhatsApp. Για τον Arend, αυτός ο αγώνας δεν είναι απλώς μια αθλητική δοκιμασία. Είναι μια υποκουλτούρα. Ένας διαφορετικός τρόπος να αντιλαμβάνεσαι το τρέξιμο. Η punk αισθητική του, κληρονομιά από τα νεανικά του χρόνια όταν διοργάνωνε rave σε εγκαταλελειμμένους χώρους της Γερμανίας, διαποτίζει ολόκληρη την περιπέτεια. Στη συνάντηση πριν από την εκκίνηση, υποδέχεται τους δρομείς μπροστά σε μια πόρτα όπου είναι γραμμένο με μπλε μονωτική ταινία: « F--- you and your rules ». Στο briefing πριν από τον αγώνα, η ατμόσφαιρα στον χώρο είναι καθαρά βερολινέζικη.

Μια αποκαλυπτική περιπέτεια

Κάθε χρόνο, δρομείς από όλο τον κόσμο ανταποκρίνονται στο κάλεσμα. Έμπειροι μαραθωνοδρόμοι, influencers, ακτιβιστές, καλλιτέχνες... Κάποιοι φτάνουν με αγωνιστικές φιλοδοξίες, όπως ο Biel φέτος. Άλλοι θέλουν απλώς να ζήσουν αυτή την περιπέτεια. Όλοι, όμως, μοιράζονται την ίδια περιέργεια: να ανακαλύψουν τι συμβαίνει όταν τρέχεις για δεκάδες ώρες χωρίς να κοιμηθείς. Στην έρημο, η κόπωση λειτουργεί σαν αποκαλυπτικός φακός. Οι σιωπές μεγαλώνουν. Τα συναισθήματα εμφανίζονται χωρίς προειδοποίηση. Κι ύστερα υπάρχουν εκείνες οι μετέωρες στιγμές που προσφέρουν μόνο τα μεγάλα ταξίδια. Μια ανατολή σε έναν άδειο δρόμο της Νεβάδα. Ο ήχος του ανέμου πάνω στην καυτή άσφαλτο. Η παράξενη αίσθηση ότι τρέχεις στη μέση του πουθενά, έχοντας γύρω σου μόνο λίγους φίλους. Οι αχανείς εκτάσεις της Αμερικής προσφέρουν αυτούς τους θησαυρούς που εξακολουθούν να προσελκύουν ανθρώπους οι οποίοι αναζητούν μια μορφή ελευθερίας.