Clem Qui Court zamienia Backyard w charytatywne wydarzenie za prawie 1,5 mln euro

Théo Detienne wygrywa ostatnią pętlę

Zasady były proste: pętla 5,7 km z przewyższeniem 150 m do pokonania w mniej niż godzinę, z nowym startem co 60 minut. Bez taryfy ulgowej. Kto nie zdąży na linię startu albo postanowi odpuścić, odpada.

Ze 116 zawodników, którzy stanęli na starcie, 26 wyruszyło na ostatnią pętlę po 25 godzinach biegu. Pierwszą edycję wygrał Théo Detienne, zawodowy biegacz górski z teamu Brooks, który uzyskał najlepszy czas na ostatnich 5,7 km: 24:22. Za nim finiszowali Mathieu Delpeuch (24:56) i Victor Guerdin (25:42). Wśród tych, którzy zaliczyli wszystkie 25 pętli, byli m.in. Benoît Girondel, Jean-Will Smith, Hugo Deck, Blandine L’Hirondel oraz Stéphanie Gicquel, pierwsza z kobiet.

Mistrzowie i twórcy internetowi na jednej linii startu

Clément Deffrenne od początku chciał połączyć w jednej przygodzie gwiazdy trailu i osobowości z internetu. Zakład się opłacił. Blandine L’Hirondel zaliczyła 25 pętli, dorzucając do tego szczyptę fantazji: na każdą wychodziła w innym przebraniu. Hugo Deck, który trzy tygodnie wcześniej wygrał Diagonale des Fous, również ukończył wyzwanie i dołożył do licznika prawie 150 km. Ludovic Pommeret wytrzymał 18 pętli, czyli ponad 100 km, a potem cieszył się wydarzeniem po swojemu, między innymi wskakując na jedną pętlę w nartach skiturowych.

Mathieu Blanchard, który wracał po siedmiu miesiącach przerwy i operacji pięty, poprzestał na czterech pętlach, przebrany za Spider-Pig. Liczyło się coś innego: znów przypiąć numer startowy i złapać atmosferę z innymi uczestnikami. Aurélien Sanchez, pierwszy Francuz, który ukończył Barkley Marathons, zszedł po 15 pętlach. Podkreślał, jak trudny psychicznie jest ten format, w którym trzeba za każdym razem od nowa zmobilizować się do startu. Jest też piękna historia Jean-Willa Smitha. Przyleciał z Rodrigues na Mauritiusie i spotkał Clema po kilku latach, od ich pierwszego spotkania na Backyardzie zorganizowanym na wyspie. Tym razem zaliczył wszystkie 25 pętli.

Wśród twórców internetowych wszystkie 25 pętli ukończyli Eric Flag, Gaspacho, Bader, Eliette oraz Julie z AfterUsTwinz. Inni dociągnęli swoje wyzwanie do 15 pętli (Théo Sabadel z Marrant Club), 14 (Mathis Dumas i Courspetitetomate) czy 12 (Hugo Tout Seul). Nawet najwięksi youtuberzy przekonali się, jak wymagający jest ten format. Tibo InShape mógł liczyć na wsparcie partnerki Juju Fitcats, która od środka poznała realia wielogodzinnej asysty. Laink i Nogodi wytrzymali do jedenastej pętli.

Społeczność stawiła się na starcie

Poza zaproszonymi gwiazdami na starcie pojawili się też zwykli członkowie społeczności Clem Qui Court. Niektórzy znacznie przekroczyli swoje plany. Marc Malembits, posiadacz golden ticketa, znalazł się wśród 26 ostatnich zawodników w grze o ostatnią pętlę. Pierre Delahousse, który pierwotnie celował w pięć okrążeń, przebiegł ich dziewięć. Najbardziej zapamiętał ludzi poznanych na trasie: „Poznałem 45 super osób!”.

Nicolas Petitfrère dobiegł do 17 pętli i przekroczył 100 km, zanim zatrzymał go ból. Thomas Siot z Clem Qui Corp zatrzymał się na 21 pętlach, czyli ponad 120 km. Po pięciu miesiącach kontuzji wolał oszczędzić kolana, niż ryzykować kolejną rehabilitację.

Nie wszyscy przyjechali po wynik. Dla części uczestników ukończenie kilku pętli było już osobistym wyzwaniem. Pablo Brimeux z teamu KillCam przebiegł 71 km w 12 pętlach, mimo nudności i wizyty u ratowników. Jego udział przyniósł też 2160 euro dla stowarzyszenia Rêves.

Wyróżnić trzeba jeszcze Juliena Petitfrère’a z P’tit Duo, autora najszybszej pętli całego wydarzenia: 21:01, czyli 3:41/km. Imponujące przyspieszenie w wyzwaniu, w którym zwykle króluje wytrzymałość i regularność.

Louane, najmocniejszy moment tych 25 godzin

Wśród wyników i atrakcji jeden z najbardziej poruszających momentów wydarzenia związany był z 16-letnią Louane. Dzięki stowarzyszeniu Rêves, partnerowi akcji, ta młoda Bretonka mogła spełnić swoje marzenie: poznać Clémenta Deffrenne’a i przebiec z nim jedną pętlę. W wieku ośmiu lat zachorowała na raka z przerzutami i do dziś zmaga się z następstwami, które ograniczają jej sprawność. Nadal jednak uprawia sport, między innymi pływanie i lekkoatletykę na wózku.

Na żywo opowiedziała, jak bardzo filmy Clema pomagały jej w trudnych okresach: „Bardzo mi pomogłeś swoimi filmami. Oglądałam je w kółko i dzięki nim łatwiej było mi się zmotywować i pozbierać”. Kilka godzin później przebiegła 5,7 km pętli u boku youtubera. Do ich transmisji na żywo dołączył nawet Inoxtag. Tym razem nie liczył się czas ani wynik. Został po prostu moment, który najlepiej oddaje ducha tych 25 godzin.

Wciągające doświadczenie także po drugiej stronie ekranu

Wydarzenie to nie tylko sam bieg. Strona les25hquicourent.fr została zaprojektowana jak interaktywny pulpit komputera: z wynikami na żywo, licznikiem zbiórki, dostępem do transmisji, sklepem, ekskluzywnymi materiałami i minigrami. Całości dopełniały karty kolekcjonerskie z wizerunkami uczestników, które jeszcze bardziej zacieśniały więź ze społecznością.

Publiczność zachęcano do śledzenia wydarzenia zdalnie, żeby nie utrudniać przebiegu zawodów na miejscu. Na Twitchu transmisja Clem Qui Court osiągnęła szczyt 159 817 widzów jednocześnie, według niezależnego narzędzia do monitorowania. Nasza transmisja na Stadion przekroczyła 200 000 połączeń.

Prawie 1,5 mln euro dla Rêves

Drugi wielki cel tych 25 godzin to zebranie jak największej kwoty dla stowarzyszenia Rêves, które spełnia marzenia ciężko chorych dzieci. Początkowy próg miliona euro darowizn został osiągnięty, co uruchomiło dodatkową pętlę. Do tego doszły wpływy ze sklepu internetowego, szacowane na około 430 000 euro. W sumie akcja zbliżyła się do 1,5 mln euro. To wynik wyjątkowy jak na pierwszą edycję i nadaje wydarzeniu zupełnie inny wymiar.

116 zawodników na starcie, 26 wciąż w grze po 25 pętlach i ogromna mobilizacja przed ekranami. Clem Qui Court dopiął swego: połączył świat trailu, twórców internetowych i swoją społeczność wokół jednej sprawy.

Organizator wspominał o drugiej edycji, ale oficjalnej zapowiedzi na razie nie ma. Jedno jest pewne: te 25 godzin pokazały, że trail może wyjść daleko poza własne podwórko.