Aurélien Sanchez, de enige Fransman op de erelijst van de Barkley

Tot op vandaag is hij de enige Fransman die zijn naam op de erelijst van de legendarische Amerikaanse Barkley heeft gezet. In 2023 werd Aurélien Sanchez de zestiende finisher ooit van deze trail, die geldt als de zwaarste ter wereld. Zijn grenzen heeft hij duidelijk nog niet bereikt. Een gesprek met de man die onlangs het record op de Pacific Crest Trail verpulverde, een van de extreemste routes ter wereld...

Sinds de oprichting in 1986 hebben slechts zeven lopers de Barkley bij hun eerste poging voltooid: Mark Williams in 1995, Ted Keizer in 2003, Brett Maune in 2011, Jared Campbell en John Fegyveresi in 2012, Aurélien Sanchez in 2023 en Ihor Verys in 2024… Daartegenover staan 2025 en 2026, jaren zonder finishers. Dat zegt wel iets over de man. Wanneer je hem ontmoet, zie je niet meteen de ongelooflijke atleet achter die rustige glimlach en olympische kalmte. Aurélien Sanchez staat met beide voeten op de grond. Al is die grond soms behoorlijk instabiel. Zoals het terrein van de Barkley Marathon bijvoorbeeld: de bergen van Frozen Head State Park in Morgan County, Tennessee, niet bepaald bekend om hun gastvrijheid… Even opfrissen: de wedstrijd in het zuidoosten van de Verenigde Staten gaat over ongeveer 200 kilometer, al verschilt de afstand per editie, met zo'n 20.000 hoogtemeters, verdeeld over vijf ronden. De maximale tijd bedraagt 60 uur, bovendien in een koude periode van het jaar. In 2026 voltooide geen enkele loper de vijf ronden. De bedenker van de wedstrijd, de onnavolgbare Gary Cantrell, alias « Lazarus Lake », ontwierp zijn wedstrijd om bijna onmogelijk te voltooien te zijn. Het duurde tot 1995, negen jaar na de oprichting, voor een eerste loper de finish haalde. Dat zet de prestatie van Aurélien Sanchez in 2023 nog maar eens in perspectief.

Voor hij schitterde in de Barkley, Aurélien Sanchez leverde hij al andere opmerkelijke prestaties in de ultrawereld. In 2018, toen hij in de Verenigde Staten woonde, won de Fransman uit Occitanië de befaamde John Muir Trail, een route van 359 kilometer en 14.000 hoogtemeters, in 3 dagen, 3 uur en 55 minuten. Een jaar later deed hij hetzelfde in de Baldy Marathon in Californië, 160 kilometer in minder dan 60 uur. Terug in Frankrijk liet hij in 2020 in de Vendée van zich spreken tijdens de wedstrijd Dernier Homme Debout in Saint-Laurent-sur-Sèvre: 127 kilometer en 4.420 hoogtemeters in 13 uur en 54 minuten. Datzelfde jaar voltooide hij de GR10 door de Pyreneeën, van Banyuls-sur-Mer naar Hendaye, in twaalf dagen en zonder enige externe ondersteuning. Het soort uitdaging waar hij dol op is, met een duidelijk doel: « Alles wat ik de afgelopen drie jaar doe, is om toegelaten te worden tot de Barkley », zei hij in 2020.

We zijn inmiddels in 2026 en Aurélien zoekt nog altijd de sterkste prikkels in de ultra. We ontmoetten de loper uit Aude in Parijs, tijdens een gesprek met regisseur Fabien Duflos over de Barkley. Hij vertelde ons graag over zijn overwinning in 2023, maar ook over de moeilijkheden tijdens de opeenvolgende edities. Zijn blik is inmiddels gericht op zijn volgende uitdaging: de Pacific Crest Trail (PCT). Achter dat kalme gezicht gebeurt duidelijk van alles…

Aurélien, welk beeld komt als eerste bij je op wanneer je aan je overwinning in de Barkley van 2023 denkt?

Het beeld dat ik bewaar, en let op: ik ben er niet nostalgisch naar. Het is verleden tijd, een moment dat achter me ligt, al moet ik toegeven dat het nog altijd stevig verankerd zit (lacht). Ik denk aan de finish van de vijfde ronde, toen ik die beroemde gele slagboom aanraakte en we elkaar feliciteerden met Laz’ (red.: Lazarus Lake, de oprichter van de wedstrijd, foto hieronder) en de gemeenschap. Er was zes jaar lang geen finisher geweest. En naast mijn persoonlijke prestatie vierden we vooral het feit dat er überhaupt iemand de Barkley had voltooid. Het was bijna een collectieve overwinning op de wedstrijd. We vierden niet per se mijn finish. Dat beeld staat voor een lang project dat mij heeft gevormd en dat ook een echte bekroning was in mijn sportleven.

Lazarus Lake geeft het startschot door zijn sigaret aan te steken…

Je noemt Lazarus Lake, de oprichter van deze wedstrijd. Na alle edities waaraan je hebt deelgenomen (red.: 2023, 2024, 2025 en 2026), heb je het mysterie rond de man ontrafeld?

Laz’ heeft in de media niet altijd het imago dat hem recht doet. Soms wordt hij gezien als een sekteleider, iemand die ons kwaad wil doen of een beetje excentriek is. In werkelijkheid is het precies omgekeerd: hij wil het beste voor ons en is bijzonder intelligent. Waarom heeft hij deze wedstrijd bedacht? Hij is altijd al een ultraliefhebber geweest en heeft enorm veel wedstrijden georganiseerd. Waarom houdt hij zo van ultra? Volgens mij om twee redenen: emoties beleven en daarna verhalen hebben om te vertellen. Dat is waarom we allemaal aan ultra doen: emoties ervaren en later kunnen zeggen: “dit en dat hebben we meegemaakt”. De Barkley is precies dat, maar tot het uiterste doorgedreven. Je beleeft er de meest extreme emoties, zowel negatieve als positieve. Daarom legt Lazarus de lat op ongeveer één procent finishers. Meestal wordt de Barkley niet voltooid en is het een mislukking. Maar wanneer iemand wel finisht, levert dat uitzonderlijk sterke positieve emoties op. Daarom heeft hij dit concept bedacht: zodat die ene procent finishes uitbundig gevierd wordt. Daarvoor zijn mislukkingen, lessen en nederigheid nodig. En dat kan geen kwaad. Daarnaast draait het om de verhalen. Wanneer we bij de Barkley samenkomen, vertelt Lazarus graag over vorige edities. Daar kan hij enorm om lachen. Voor hem is het leven gewoon een spel. Meer is het niet.

Je bent vlak bij de Pyreneeën geboren en voor er trailrunning was, wandelde je al. Was je jeugd een voorbode van de ultra?

Nee, helemaal niet. Ik stond er zelfs ver vanaf. Als tiener draaide alles om voetbal. Voor mij vertegenwoordigde dat totaal andere waarden en een totaal andere wereld. Ik herinner me de korte wandelingen met mijn vader, wanneer we paddenstoelen gingen plukken. Ik voelde me daar niet echt op mijn plaats. Ik stond liever op een voetbalveld dan alleen, buiten de paden, in een bos. Ik was waarschijnlijk te jong om die momenten naar waarde te schatten. Wandelen was niet echt mijn ding, zeg maar. Maar ik denk dat het bij veel kinderen zo gaat: zulke dingen blijven ergens in je achterhoofd zitten en herontdek je later, wanneer je ouder bent, de natuur beter leert waarderen en geniet van landschappen en je omgeving. Ik was altijd erg sportief, dus dat gaf me zeker een basis. Zonder sportachtergrond was de stap naar ultra ongetwijfeld moeilijker geweest. Ultra en wandelen kwamen pas later. Nog later kwam de drang om mezelf uit te dagen. Op dat vlak was ik dan weer goed uitgerust, want ik heb altijd een competitieve geest gehad. Toen ik jong was, wilde ik de beste zijn. Vandaag wil ik vooral de beste versie van mezelf worden en vergelijk ik me veel minder met anderen. Vroeger was ik echt competitief tegenover anderen. Maar dat intrinsieke, diepgewortelde competitiegevoel heb ik altijd gehad. Altijd de ambitie om beter te doen. Dat is heel persoonlijk. Sommige mensen willen hun grenzen niet verleggen of hun comfortzone niet verlaten. Dat kan ik niet uitleggen. Ik denk dat het voor iedereen anders is.

Daarna kwamen de Verenigde Staten. Is daar de kiem voor trailrunning gelegd?

Absoluut. En heel natuurlijk ook, ik heb er niet eens bewust voor gekozen. Ik had geprobeerd om daar voetbal te spelen, maar het was niet hetzelfde. De sport is er minder gestructureerd dan in Frankrijk, dus het beviel me niet. Wandelmogelijkheden zijn er overal. Je kunt de mooie tochten in Arizona, de Grand Canyon enzovoort onmogelijk missen. Zelfs als je niets met wandelen hebt, moet je ze gewoon doen. Het is bijna verplicht! Dus begon ik te wandelen, met de drang om al die uitgestrekte landschappen van Arizona en het Amerikaanse Westen te verkennen. Elk weekend trok ik eropuit en zo evolueerde ik van voetballer naar wandelaar. Terug in Frankrijk groeide trailrunning geleidelijk uit het wandelen dat ik in de Verenigde Staten had ontdekt. Ik begon woorden te geven aan de ultrapraktijk, raakte geïnteresseerd in de hele ultragemeenschap en in de verschillende wedstrijden…

Wanneer viel het kwartje? Weet je dat nog?

Heel precies, want het gebeurde tijdens een wandeling in de Grand Canyon. Ik had via sociale media mensen gevraagd om mee te gaan, omdat ik alleen zou gaan en wist dat het een zware tocht was. Veel mensen zeiden dat het onverantwoord was om alleen te gaan, maar ook met anderen, omdat het buiten de paden was, er geen water was en het terrein technisch en zwaar was. Kortom, ze namen me voor een troll, zoals ze op sociale media zeggen. Ik dacht: dit wordt spannend, ik weet niet goed waar ik aan begin... Eerst luisterde ik naar hun advies. Daarna dacht ik: vooruit dan maar. Als ik het goed aanpak, probeer ik het gewoon. En anders keer ik op dat moment om. Uiteindelijk voltooide ik de tocht in dertien uur, wandelend en hardlopend. Achteraf besefte ik dat we met twee totaal verschillende activiteiten bezig waren. Zij waren wandelaars met zware rugzakken. Ik was, zonder het te beseffen, meer een ultraloper die onderweg hardliep.

Ontstond daar je obsessie voor de Barkley?

Ik wilde de meest extreme wandeling doen die er bestaat, om mijn comfortzone te verlaten en mezelf te testen. Toen ik me erin verdiepte, bleek de Barkley de meest extreme wandeluitdaging ter wereld. Het is duidelijk geen wedstrijd waarin je veel loopt. Het is een slagveld, een wedstrijd voor everzwijnen, zoals sommigen zeggen. En dat sprak me aan. Ik dacht: perfect, dit is de ultieme wandeling waarop ik mezelf wil testen. Daarom zeg ik dat ik niet via ultratrail of hardlopen bij de sport ben terechtgekomen. Ik ging van wandelen rechtstreeks naar de Barkley.

Wanneer besefte je dat er sportief iets groots te bereiken viel?

Uiteindelijk begon ik me af te vragen hoe ik aan de Barkley kon deelnemen. Toen zag ik dat iemand het record op de John Muir Trail had gevestigd. Ik dacht: dan wordt dat mijn doel. Ik mislukte één keer, twee keer, en bij de derde poging lukte het. Van buitenaf lijkt dat indrukwekkend, maar uiteindelijk gaat het om werk en volhouden. Er is geen « magie ». Het waren zware mislukkingen waaruit ik veel heb geleerd. De eerste keer dat ik besefte dat ik echt iets kon bereiken, was toen ik in 2018 het record op de John Muir Trail vestigde. Dat was mijn eerste grote project, het eerste dat ik ondernam met de Barkley als doel. Maar toen ik het record zonder ondersteuning had behaald, dacht ik: nu wordt het interessant, nu begin ik dingen te doen zoals de mensen die mij inspireren. Ik beschik in elk geval over veerkracht. Dat was mijn eerste grote stap.

Je noemt de Barkley een wedstrijd voor everzwijnen…

De paden en het terrein zijn zo oncomfortabel dat je bijna bij elke stap afziet. Voortdurend hellingen van veertig procent. Het is niet toevallig dat je er vaak sporen van everzwijnen ziet. Ook dit jaar kwamen sommige deelnemers nog een groot everzwijnennest tegen. We lopen met hen mee en gebruiken hun sporen. Dit is duidelijk hun terrein…

Was het slechte weer in de slotfase dit jaar een te grote hindernis?

Drie jaar lang waren de omstandigheden bij de Barkley ideaal, en toch waren er twee edities zonder finisher. Het parcours is de afgelopen twee jaar sterk veranderd. Zelfs zonder het weer is het dus al bijzonder moeilijk en veeleisend. Wanneer het weer zich ermee bemoeit, wordt het bijna onmogelijk. Met dit parcours moet alles kloppen: de fysieke training, de mentale voorbereiding, de uitrusting en de oriëntatievaardigheden. En daarbovenop heb je geluk nodig met het weer! Bij omstandigheden zoals dit jaar lijkt het me echt onmogelijk. Misschien hangt het af van hoelang het duurt, maar als het zestig uur lang rampzalig weer is, lukt het niet. Met hellingen van veertig procent in aarde, of beter gezegd modder… Op de beklimmingen ga je op handen en voeten. Je komt nauwelijks vooruit.

Toen je in 2020 de Pyreneeën in twaalf dagen zonder ondersteuning doorkruiste, had je weinig materiaal en een minimale voorbereiding. Je hebt het vaak over visualisatie als mentale voorbereiding op negatieve gebeurtenissen. Kun je dat toelichten?

Dat is voor mij het belangrijkste: situaties kunnen doorstaan die sowieso zwaar zijn. Zo bereid ik me daarop voor. Misschien heb ik dat meer nodig dan andere lopers. Ik vind het belangrijk om het doel, de omstandigheden en alles wat er kan gebeuren te visualiseren. Want ultra draait volledig om aanpassen. Alles verandert: het terrein, het weer, onze fysieke toestand, onze mentale motivatie… We moeten ons voortdurend aan al die factoren aanpassen. Hoe meer energie dat kost, hoe moeilijker het wordt om iets tot een goed einde te brengen als je er niet op voorbereid bent. Als je niet flexibel bent, heeft het geen zin om aan dit soort avonturen te beginnen… Het idee is om mogelijke scenario's zo veel mogelijk vooraf te bedenken en die aanpassingen te beperken, zodat je je alleen hoeft aan te passen wanneer dat echt niet anders kan. Zelfs het weer kun je visualiseren: je weet dat je bij kou extra handschoenen meeneemt en bij regen een regenbroek, enzovoort. Dat moet je vooraf voor je zien, zodat je bij regen automatisch je regenbroek en regenjas aantrekt en verdergaat. Als je er niet op hebt geanticipeerd, denk je mentaal eerst: “O nee, het regent, wat een ellende, ik had zon verwacht”…

Wat gebeurde er dit jaar met jou tijdens de Barkley?

Ik had de inspanning verkeerd gevisualiseerd. Toen ik het moeilijk kreeg, kon ik niet verder gaan dan dat. Achteraf had ik de inspanning en de moeilijkheid die overwonnen moest worden nog beter moeten visualiseren. Dit jaar waren vooral de kou en de wind zwaar, allemaal tegelijk. Ik had me specifiek moeten voorbereiden op een moment in de wedstrijd waarop ik het koud zou hebben, moe zou zijn, niet meer verder zou willen, misschien niet meer zou kunnen eten… Een moment waarop ik mogelijk op het pad zou gaan liggen omdat ik te uitgeput was. Als je daarop voorbereid bent, weet je het en ga je door. Maar ik was er persoonlijk nog niet genoeg op voorbereid. Toen ik zag dat de weg terug naar het kamp links liep en dat rechts een bijzonder moeilijk pad lag, was ik niet klaar om dat pad te nemen. Als ik die situatie vooraf op die manier had gevisualiseerd en had aanvaard dat ik erin terecht zou komen en dat dit bij het spel hoorde, was ik misschien wat langer doorgegaan. Maar ik kreeg een zware inzinking die me de wedstrijd kostte. Mentale visualisatie vooraf is essentieel in ultra, het is negentig procent van het werk. Je kunt nog zo goed getraind zijn, zonder dat mentale stuk ben je voor mij kansloos.

Waar komt het plezier in deze ultrapraktijk vandaan?

Het kan inderdaad overkomen als een wat masochistische sport, waarin je jezelf pijn doet. Maar wanneer de zon opkomt en de finish dichterbij komt, maken die momenten de prestatie en de inspanning des te waardevoller. Ik heb nog nooit zulke intense, bijna transcendente emoties ervaren als wanneer ik moeilijkheden kon visualiseren, ze onder ogen zag en mijn grenzen verlegde. Dat is eigenlijk het drieluik: dingen visualiseren, ze beleven en ze vervolgens aanvaarden. Makkelijk gezegd. Soms lukt het me niet, zoals dit jaar tijdens de Barkley.

Herinner je je momenten tijdens de editie van 2023 waarop je twijfelde?

Dat waren er veel. Het belangrijkste kwam na 38 uur wedstrijd. Het was de laatste nacht. Ik begon te wankelen, zag wazig en viel bijna in slaap op het pad… Complete chaos. Het was ongeveer middernacht en ik had nog zeven uur nachtelijke wedstrijd voor de boeg. Ik kreeg ook auditieve hallucinaties. Ik dacht dat het einde nabij was. Ik hield me vast aan wat ik wist. Wat moet je in zo'n situatie doen, althans ik? Cafeïne nemen, dat helpt mij, en eten… Goed drinken en goed eten. Na dertig minuten ging het beter. Maar het was duidelijk een bijzonder moeilijk moment, waarin ik staand in slaap viel. De rest van de nacht verliep goed…

Hoe navigeer je op zo'n moment, wanneer je wankelt en bijna hallucineert?

Ik liep toen toevallig samen met iemand. Ik was met de Belg Karel, die dat jaar de Barkley eveneens finishte. Maar onze samenwerking liep niet geweldig, omdat hij ook uitgeput was. Hij rekende op mij en omgekeerd. In die context maakten we een navigatiefout. Toen het beter ging, besloot ik de leiding te nemen en alleen verder te gaan. Je kunt beter stoppen en proberen je helderheid terug te vinden. Bij elke vergissing is de vraag wanneer het te laat is. Je hoopt dat het om fouten van vijf minuten gaat. Gelukkig was dat meestal zo. Als je dertig minuten verkeerd zit, ben je echt niet meer helder. Gelukkig bleven de fouten meestal beperkt tot vijf à tien minuten. Op een onbekende plek zijn dat gokjes die je met jezelf aangaat. Je probeert de meest juiste en snelste richting te kiezen. Vaak zijn het kleine beslissingen waarvan je weet dat ze kunnen werken. Toch heb je vijf tot tien minuten lang een gespannen moment waarin je je afvraagt of je wel goed zit. En wanneer je weer herkenningspunten vindt, gaat het meestal beter. Dat kunnen reliëfvormen zijn, een kam, een rivier of bepaalde begroeiing. Vooral aan de hand van het reliëf, bergkammen en ravijnen oriënteren we ons. En bij de Barkley weet je zeker dat je goed zit zodra je het boek vindt.

Waar kwam het idee van die boeken vandaan (red.: lopers moeten pagina's uit de boeken meenemen als bewijs dat ze het parcours hebben gevolgd)?

Aanvankelijk lagen er geen boeken op de Barkley. Laz’ zei gewoon: “loop het parcours en kom terug”. Maar hij kon onmogelijk controleren wie echt de juiste route had gevolgd. Het was een loper, Ed Furtow, die op het idee kwam om boeken neer te leggen en pagina's eruit te scheuren… Lazarus vond het een goed idee.

Laten we terugkeren naar deze editie van 2026. Voor en tijdens de wedstrijd vormden jullie een echte “French connection”...

Op mijn initiatief brachten wij vijf Fransen inderdaad de hele week samen door. We hadden vooraf al afspraken gemaakt met Guillaume (Calmettes) en Ronan (Pierre), en Sébastien Raichon sloot zich bij ons aan toen we hem uitnodigden. Mathieu (Blanchard), die we minder goed kenden, maakte de groep compleet. Het was zijn eerste deelname. Ik stelde voor om de eerste week volledig samen door te brengen, en dat was echt geweldig. We gedroegen ons niet als concurrenten, maar als vrienden, zoals dat bij de Barkley vaak gaat. Nogmaals: je strijdt er niet tegen elkaar, maar samen tegen de wedstrijd. Het liep heel goed tussen ons. Tijdens de wedstrijd trokken we ook een groot deel samen op. Daarna zorgt de wedstrijd ervoor dat iedereen min of meer zijn eigen weg gaat. Maar daar malen we echt niet om. Niemand voelt zich bezwaard als hij minder ver komt dan een ander. We hebben daar een mooie gemeenschap gevormd. Dat was bijzonder fijn… Een geweldige herinnering!

Aan het einde van deze editie van 2026 sprak je je behoorlijk krachtig uit… Ben je echt klaar met deze wedstrijd?

(Glimlacht) Nee, ik denk niet dat het voorbij is… Ik reageerde inderdaad in het heetst van de strijd. Maar met wat afstand denk ik niet dat het voorbij is. Zeg nooit nooit. Ik heb absoluut een pauze nodig. Want verder gaan dan dit… Het eindresultaat is niet wat mij drijft of motiveert om wel of niet opnieuw deel te nemen. Het gaat erom dat de wedstrijd enorm veel van je vraagt. Het is een project dat elk jaar twee à drie maanden in beslag neemt, waarvoor je als een bezetene moet trainen en vervolgens naar de Verenigde Staten moet reizen. Het is op zijn minst een tiendaagse reis, die ik gelukkig met mijn partner maak. Het vraagt veel van je. Het is een passie, dus ik klaag niet, het is een keuze. Maar het neemt dagelijks veel ruimte in. Wat mij betreft: ik heb de mentale sleutels niet gevonden om de extra vakjes te openen die ik nodig had om verder te komen in deze wedstrijd. Dat betekent dat ik elders dingen moet beleven en ontdekken, vooruitgang moet boeken, me door andere mensen moet laten inspireren en die sleutels in andere projecten moet proberen te vinden.

Je lijkt ondanks je successen nog altijd niet verzadigd…

Door de Barkley besef ik dat het feit dat ik de wedstrijd in mijn eerste jaar heb voltooid, een aantal mentale vakjes heeft vergrendeld. Daardoor vind ik het moeilijker om zo ver te gaan als wanneer ik niet gefinisht was. Dat moet ik accepteren. Het ligt niet aan een gebrek aan zin of inzet, want elke keer heb ik me enorm gegeven. Ik moet gewoon wat afstand nemen van het lopen van deze wedstrijd, omdat hij zo veeleisend is. Hij vraagt op elk niveau enorm veel van je. Het zal dus waarschijnlijk niet mijn laatste deelname zijn, dat hoop ik tenminste. Maar niet meteen. Het leven is lang, hoop ik. Ik ben 35. In de loopsport kun je lang doorgaan. Over tien jaar ben ik 45. Als ik dan, of eerder of later, opnieuw wil deelnemen, zien we wel. Zeg nooit nooit. Maar duidelijk is dat er een cyclus eindigt. Vier jaar lang heb ik van deze wedstrijd genoten. Nu richt ik me op andere avonturen om opnieuw vooruitgang te boeken.

Hoe ziet twee à drie maanden voorbereiding van Aurélien Sanchez er eigenlijk uit?

Veel volume en veel weekends in de Pyreneeën. Om een voorbeeld te geven: in twee maanden liep ik 80.000 hoogtemeters, dus 10.000 per week. Dat kost tijd. Daar komen veel sessies bij de kinesist, krachttraining enzovoort. Ik train ongeveer 25 uur per week. Ik bereid me voor op de Pacific Crest Trail, de legendarische route die de Verenigde Staten van Mexico naar Canada doorkruist. Ik trek daar anderhalve tot twee maanden voor uit. Alleen al de logistiek voor 4.200 kilometer is enorm. Ik ga samen met mijn partner Lucille en haar neef Martin. Ik bereid me intensief voor, want zo'n lange afstand heb ik nog nooit afgelegd…

UPDATE van 25 juli 2026

Dit artikel werd geschreven vlak voor Aurélien aan zijn tocht op de Pacific Crest Trail begon, een “pad” van 4.240 kilometer dat de Verenigde Staten doorkruist van de Mexicaanse tot de Canadese grens. De Franse loper toonde opnieuw zijn onverzettelijkheid en uitzonderlijke mentale uithoudingsvermogen door het PCT-record te breken in 45 dagen, 20 uur en 15 minuten. Daarmee was hij 16 uur en 35 minuten sneller dan de Belg Karel Sabbe, die het record in 2016 vestigde. Voor zo'n prestatie zijn de juiste superlatieven moeilijk te vinden!