Elazzaoui wint de finale op de Muju Trail en pakt voor het derde jaar op rij de GTWS-eindzege

De Marokkaan Elhousine Elazzaoui (NNormal) liet op de Muju Trail in Zuid-Korea een meesterlijke wedstrijd zien. Met zijn vierde zege van het GTWS-seizoen 2026 in de finale pakte hij een derde opeenvolgende titel in het eindklassement en is hij nu de succesvolste atleet uit de geschiedenis van het circuit. De Roemeense Madalina Florea (Scott) prolongeerde bij de vrouwen haar eindoverwinning. Salomon wint het allereerste teamklassement van de GTWS.

De Marokkaan Elhousine Elazzaoui (NNormal) leverde een historische prestatie in de finale van de Golden Trail World Series, gelopen op de Muju Trail in Zuid-Korea. Hij pakte zijn derde titel op rij in het circuit nadat hij voor de vierde keer dit seizoen had gewonnen (na zijn zeges in Zegama-Aizkorri, de Ledro Sky Trentino en de Salomon Pitz Alpine Glacier), en dat op een van de technischste en zwaarste parcoursen die ooit zijn uitgezet: 28,65 km en 2313 hm. Met deze nieuwe kroon is hij de succesvolste atleet uit de geschiedenis van de reeks en bevestigt hij nog eens zijn bijzondere band met deze competitie.

De Keniaan Patrick Kipngeno (Run2gether On Trail) werd tweede in de wedstrijd en in het eindklassement, en zijn landgenoot Timothy Kibett (Salomon) maakte het podium compleet. Voor de Keniaan Philemon Kiriago (Run2gether On Trail) werd het een veel zwaardere dag. Hij ging als leider van het algemeen klassement aan de start, maar kwam niet verder dan een elfde plaats. Daarmee verspeelde hij zijn kans om aan kop te blijven en zakte hij naar de derde plaats in het eindklassement.

Elazzaoui draait de finale om door in de aanval te gaan

De mannenfinale ging van start in de regen. Ondanks de zwaarte van het parcours boden de eerste kilometers de meest loopbare stukken van de dag, met een brede piste richting de Seolcheonbong, voordat de lopers de technischste sectoren introkken.

Klassementsleider Kiriago nam in de eerste meters van de klim het initiatief, maar zijn solo-ontsnapping was snel voorbij. Er vormde zich een kleine kopgroep met alle drie de titelkandidaten. Kipngeno leek zich echter niet op zijn gemak te voelen en stopte even, een eerste teken dat de beslissende strijd niet verliep zoals hij had gehoopt.

Philemon Kiriago ging al vroeg in de aanval, maar werd uiteindelijk slechts elfde

Naarmate de helling steiler werd, rekte de groep uit. De Mexicaan Brayan Rodríguez en de Amerikaan Taylor Stack (Brooks) namen de leiding, met Kiriago, de Spanjaard Alain Santamaría (X-Bionic Integrity) en de drie Salomon-lopers, de Zwitser Joey Hadorn en de Kenianen Ezekiel Rutto en Samwel Kiprotich, op een paar seconden.

Maar de koers was nog lang niet gelopen. Op het stuk tussen de Seolcheonbong en de Hyangjeokbong, op ongeveer 1600 m hoogte en het hoogste punt van het parcours, blies een nieuwe versnelling de groep uit elkaar. Dit keer ging Elazzaoui in de aanval. Hij wist dat alleen een zege zijn kansen op een derde eindtitel levend hield. Daarom koos hij voor een veel agressievere koers dan gewoonlijk en plaatste hij een beslissende demarrage om alleen aan kop te komen.

Toen hij rond kilometer 6,5 de Hyangjeokbong bereikte, had Elazzaoui al ongeveer een minuut voorsprong op een groep achtervolgers met Stack, Rodríguez, Kibett, Hadorn, Santamaría en de Keniaan Michael Selelo Saoli (Run2gether On Trail). Verderop zaten Kiriago en Kipngeno al meer dan anderhalve minuut achter. Kipngeno bleef worstelen en Kiriago’s greep op de eerste plaats in het algemeen klassement begon af te brokkelen.

Bonussegmenten met tijdopname kunnen de doorslag geven

Daarna volgde een ideaal terrein voor Elazzaoui: een duizelingwekkende afdaling naar de tempel van Baengnyeonsa, over treden, rotsen en door de regen doorweekte bladeren. Terwijl de Marokkaan moeiteloos door deze technische passages leek te glijden, hadden zijn rivalen moeite om hun ritme vast te houden op een afdaling die precisie, vertrouwen en beheersing vraagt.

Santamaría vloog over dit afdalingssegment van 2,5 km met 28 % in 11’54. Elazzaoui eindigde als vijfde en streek twee kostbare extra punten op in het algemeen klassement. Een bonus die bescheiden lijkt, maar in een uiterst nipte titelstrijd heel goed beslissend kan zijn.

De segmenten met tijdopname hadden er flink aan bijgedragen dat het algemeen klassement tot in Muju open bleef. Zonder de bonuspunten die dit seizoen waren verzameld op de klimmen, afdalingen en sprints, was Elazzaoui als leider naar de finale gekomen. Maar Kiriago had via die segmenten 106 extra punten gescoord, tegenover 58 voor de Marokkaan, waardoor hij met een voorsprong aan de laatste wedstrijd begon.

Bij kilometer 9 was de situatie compleet veranderd. Kiriago liep tiende, vier minuten achter de kop, en zijn hoop om de leiding te behouden slonk. Elazzaoui hield intussen aan kop een hoog tempo aan, op jacht naar een broodnodige zege.

In de tweede klim naar de Hyangjeokbong verschoof de volgorde achter de leider opnieuw. Elazzaoui hield de wedstrijd stevig in handen, terwijl Santamaría en Stack de achtervolging leidden. Stack reageerde en nam de tweede plaats terug, terwijl Hadorn terugkwam op Santamaría en zich in de strijd om het podium mengde. Bij de top had Elazzaoui zijn voorsprong uitgebouwd tot meer dan vijf minuten op zijn dichtste achtervolgers en meer dan twaalf minuten op Kiriago, inmiddels vijftiende.

Op dit stuk werd ook het sprintsegment afgewerkt: 1,1 km met een gemiddeld afdalingspercentage van 7,7 %. De Tsjech Jan Fiala liep de beste tijd, 3’08, voor Kiriago. Ondanks zijn moeite met het parcours liet de Keniaan zien dat hij nog over mooie snelheid beschikte. Zijn tweede plaats op dit segment leverde hem acht extra punten op, waardoor zijn achterstand op Elazzaoui in de strijd om de eindtitel iets kleiner werd.

Kipngeno’s comeback is niet genoeg…

Na de sprint kwam er opnieuw vaart in de wedstrijd, dit keer in de strijd om het podium. De vermoeidheid begon te wegen toen Patrick Kipngeno zich aan kop meldde. Aan de voet van de laatste klim, rond kilometer 21, had de Keniaan nog zo’n twee minuten achterstand op Stack, Santamaría en Hadorn. Nauwelijks twee kilometer verder, op de laatste top, was hij al opgeklommen naar de tweede plaats.

Hij was niet de enige die op het einde versnelde. Timothy Kibett passeerde eveneens Stack en Santamaría en zette de achtervolging op Hadorn in, waardoor de laatste kilometers een verbeten strijd om het podium werden. Met nog één afdaling en minder dan vijf kilometer te gaan was achter Elazzaoui alles nog mogelijk, maar hij controleerde de wedstrijd al sinds de eerste klim.

De Marokkaan zakte geen moment in. Hij passeerde de finish in 2u49’14 en liep daarmee een van de mooiste wedstrijden uit zijn loopbaan, precies op het moment dat het er het meest toe deed. Kipngeno volgde slechts 43 seconden later, de kroon op een spectaculaire comeback en op een seizoen waarin hij steeds sterker werd, met twee zeges en nog een podiumplaats in de laatste Aziatische trilogie. Kibett maakte het podium compleet, op ongeveer anderhalve minuut van de winnaar.

In het algemeen klassement sprong Elazzaoui van de derde naar de eerste plaats. Hij won het eindklassement met 1130 punten, slechts twee meer dan Kipngeno (1128), die tweede blijft. Voor Kiriago betekende de finale een spectaculaire ommekeer: als leider begonnen, eindigt hij uiteindelijk derde met 1075 punten.

Vandaag heb ik alles gegeven. Ik wist dat ik risico’s nam, maar ik zei tegen mezelf: “Als er iets gebeurt, dan is dat maar zo.” Ik had zelfs “Zijn of niet zijn” op mijn handen geschreven, om mezelf eraan te herinneren dat het vandaag alles of niets was. Drie titels winnen in de Golden Trail World Series is een record. Voor mij is dat echt historisch. Ik ben zo blij dat ik de woorden niet kan vinden.
Elhousine Elazzaoui Winnaar van de finale en van de Golden Trail World Series 2026

De Marokkaan kijkt al vooruit. Hij overweegt de overstap naar langere afstanden, maar sluit niet uit om terug te keren om zijn erelijst verder uit te breiden: “Ik wil volgend jaar terugkomen, want dan bestaat de Golden Trail World Series tien jaar, en dat is heel belangrijk voor mij. We zullen zien of ik dan nog kan strijden voor een nieuw groot resultaat”

Top 5 mannen slotetappe

1) Elhousine Elazzaoui (Marokko): 2u49’14

2) Patrick Kipngeno (Kenia): 2u49’58

3) Timothy Kibett (Kenia): 2u50’48

4) Joey Hadorn (Zwitserland): 2u52’22

5) Alain Santamaría (Spanje): 2u54’00

Top 10 algemeen klassement 2026

1) Elhousine Elazzaoui (Marokko): 1130 punten

2) Patrick Kipngeno (Kenia): 1128

3) Philemon Kiriago (Kenia): 1075

4) Michael Selelo Saoli (Kenia): 968

5) Timothy Kibett (Kenia): 922

6) Nashon Kiplimo (Kenia): 820

7) Bogdan Damian (Roemenië): 812

8) Ezekiel Rutto (Kenia): 770

9) Alain Santamaria (Spanje): 759

10) Joey Hadorn (Zwitserland): 743

Vrouwenwedstrijd: Andrea Kolbeinsdóttir verrast, Madalina Florea prolongeert haar titel

Bij de vrouwen bracht de Muju Trail een nieuwe ster voort. De IJslandse Andrea Kolbeinsdóttir (Salomon) boekte haar eerste zege op het internationale circuit, een dag voor de mannenwedstrijd, op een parcours dat door de regen nog zwaarder was geworden.

Een paar minuten later passeerde de Roemeense Madalina Florea (Scott) als tweede de finish, met een extra reden om te juichen: dit resultaat bezorgde haar opnieuw de eindoverwinning in de GTWS.

Kolbeinsdóttir: een ster is geboren

In de eerste kilometers ontstonden de eerste verschillen, op het enige stuk van het parcours waar de atleten een regelmatig wedstrijdritme konden vinden: een brede piste met een vlak profiel. Daarna begon voor de vrouwen een veeleisende klim van zes kilometer richting de Seolcheonbong.

De Keniaanse Caroline Kimutai (Salomon) nam de leiding en liep een gaatje aan kop. Madalina Florea volgde op 24 seconden bij het naderen van het overgangsstuk richting de Hyangjeokbong, het hoogste punt van het parcours op ruim 1600 m.

Daarachter bleef de koers wijd open, met de Roemeense Madalina Amariei (Kailas Fuga), de Keniaanse Ruth Gitonga (Run2gether On Trail), Andrea Kolbeinsdóttir (Salomon) en de Amerikaanse Hanna Groeber (Nike ACG), allemaal binnen twee minuten van de kop.

De wedstrijd kantelde in de eerste afdaling naar de tempel van Baengnyeonsa: 2,5 km met gemiddeld 28 % helling, vol treden, natte rotsen en een laag dode bladeren die het terrein aan het zicht onttrok en de al technische afdaling nog verraderlijker maakte.

Florea sloot halverwege aan bij Kimutai en nam de leiding, terwijl haar landgenote Amariei tot binnen een minuut terugkwam en onderaan de afdaling als tweede aankwam.

Maar het was Andrea Kolbeinsdóttir die van deze afdaling gebruikmaakte om in de aanval te gaan. De IJslandse haalde Kimutai in en werd daarna in de volgende klim naar de Hyangjeokbong de belangrijkste tegenstander van Florea. Op de technische bospaden en over de onregelmatige rotsen liep ze haar achterstand geleidelijk weg en passeerde ze de Roemeense vlak bij de top. De twee vrouwen begonnen vervolgens samen aan de tweede afdaling naar de tempel.

Achter de twee koplopers nam Amariei in de afdaling de derde plaats over van Kimutai. Die viel vervolgens en werd ook nog gepasseerd door de Mexicaanse Miriam Morales, waardoor haar hoop op de eindtitel in gevaar kwam. Ook voor Groeber was de wedstrijd voorbij: de Amerikaanse gaf op met spierproblemen, in haar rentree na de polsbreuk die ze had opgelopen tijdens de race op de Chinese Muur.

De IJslandse ging tot het uiterste en viel in de afdaling, maar bereikte kilometer 17 toch met 35 seconden voorsprong op Florea.

Omdat de andere kandidaten inmiddels meer dan vijf minuten achterstand hadden, ging de zege tussen deze twee vrouwen beslist worden. Maar Kolbeinsdóttirs voorsprong smolt snel weg en Florea nam in de overgang naar de laatste grote klim, richting de Chilbong, de leiding terug.

Een ademloos steekspel aan kop

De twee vrouwen wisselden de leiding af in de eerste kilometers van deze beslissende klim: 2,2 km met gemiddeld 25,2 % helling, met stukken van boven de 40 %, enorme treden en gladde rotsen waarbij de atleten soms hun armen nodig hadden om vooruit te komen.

In deze klim plaatste Kolbeinsdóttir haar beslissende demarrage. De IJslandse liep uiteindelijk weg van Florea, die op het gladde terrein ook moeite had om op de been te blijven, en bereikte de top met bijna drie minuten voorsprong. Daarmee had ze een comfortabele marge voor de laatste afdaling. De beste tijd op het klimsegment was echter voor de Zwitserse Theres Leboeuf (Compressport / Lowa), die er iets meer dan 32 minuten over deed.

In plaats van haar voorsprong te beheren, bleef Kolbeinsdóttir in de laatste afdaling het verschil vergroten en passeerde ze de finish met bijna zes minuten voorsprong op Florea. De IJslandse boekte haar eerste zege in de Golden Trail World Series in 3u19’56.

Florea kwam stralend over de finish en vierde haar resultaat door zich in de plassen te rollen. Haar tweede plaats leverde haar een nog grotere beloning op: een tweede opeenvolgende eindtitel in de Golden Trail World Series.

De strijd om de laatste podiumplaats was veel spannender. Morales en Amariei kwamen bijna samen aan op de laatste helling door het skigebied, maar de Mexicaanse hield de derde plaats vast met slechts 24 seconden voorsprong.

Van Australië naar Zuid-Korea: Kolbeinsdóttirs weg naar de zege

Andrea Kolbeinsdóttirs weg naar de zege in Zuid-Korea was enkele maanden eerder begonnen, duizenden kilometers verderop, in Australië.

“Het was best grappig. Ik was in Melbourne en mijn trainer zei dat ik mee kon doen aan de Golden Trail National Championships (GTNC) en dat ik kans maakte om te winnen. Ik won de race en kreeg een Golden Ticket om hierheen te komen, naar Zuid-Korea”, vertelde ze.

Een Golden Ticket geeft rechtstreeks toegang tot de GTWS-finale. Met dit systeem wil de organisatie de beste nationale talenten en opkomende trailsterren opsporen en hun de kans geven zich te meten met de internationale top.

Nadat ze haar ticket voor Muju had binnengehaald, liet Kolbeinsdóttir haar potentieel al zien bij de Ledro Sky Trentino in Italië. Ze werd daar vijfde en bewees dat ze kon meedoen met de beste atletes ter wereld. Ze toonde ook haar kwaliteiten op technisch terrein door de beste tijd op het afdalingssegment te lopen.

Ik moet toegeven dat ik me vanochtend zei: “Ik kan winnen.” Ik was heel positief en geloofde echt in mezelf. Dit is een parcours dat me goed ligt. Ik voel me op mijn gemak op technisch terrein. Misschien wijd ik volgend jaar aan de Golden Trail World Series.
Andrea KolbeinsdóttirWinnares van de slotetappe

Florea sluit een bijna perfect seizoen af met een tweede GTWS-titel

Na een seizoen vol opmerkelijke regelmaat is Madalina Florea voor de tweede keer kampioene van de Golden Trail World Series geworden. De Roemeense draaide een bijna foutloos seizoen 2026, met zeges in de Québec Mega Trail, de Salomon Pitz Alpine Glacier Trail en Sierre-Zinal. In de enige twee wedstrijden die ze niet won, de Ledro Sky Trentino en de finale op de Muju Trail, werd ze tweede.

De Roemeense sluit het seizoen af met 1164 punten, voor Caroline Kimutai, tweede met 1016 punten, en Ruth Gitonga, derde met 982 punten.

Dit is de zwaarste wedstrijd die ik ooit heb gelopen. Ik voelde mijn lichaam niet meer.
Madalina Florea Winnares van de Golden Trail World Series 2026

Top 5 vrouwen slotetappe

1) Andrea Kolbeinsdottir (IJsland): 3u19’56

2) Madalina Florea (Roemenië): 3u25’46

3) Miriam Morales (Mexico): 3u29’12

4) Madalina Amariei (Roemenië): 3u29’35

5) Barbara Bukovjan (Tsjechië): 3u29’54

Top 10 eindklassement

1) Madalina Florea (Roemenië): 1164 punten

2) Caroline Kimutai (Kenia): 1016

3) Ruth Gitonga (Kenia): 982

4) Barbara Bukovjan (Tsjechië): 974

5) Marie Nivet (Frankrijk): 892

6) Silvia Schwaiger (Slowakije): 765

7) Theres Leboeuf (Zwitserland): 764

8) Estel Roig Fortin (Spanje): 737

9) Renée Cradinaals (Nederland): 730

10) Hanna Grober (VS): 718

In de eerste editie van het teamklassement sluit Salomon het seizoen aan kop af, na een heel jaar van opmerkelijke regelmaat en ook de zege in het teamklassement van Muju. De derde plaats van Timothy Kibett en de vierde van Joey Hadorn bij de mannen, samen met de zege van Andrea Kolbeinsdóttir en de vijfde plaats van Barbora Bukovjan bij de vrouwen, zorgden voor een perfecte afsluiting van het seizoen voor het team.

Nu seizoen 2026 erop zit, kijkt iedereen al vooruit naar 2027. De kalender wordt binnenkort bekendgemaakt.