The Speed Project, een race als geen andere

Als geen andere: buitengewoon, ongewoon, zeldzaam, markant, opmerkelijk, uitzonderlijk; onvergelijkbaar, zonder weerga, zonder precedent. Aan die lijst met woorden die perfect bij The Speed Project passen, kun je gerust nog één adjectief toevoegen: onnavolgbaar. De race ontstond in 2013 uit de koker van de Duitser Nils Arend en kende in 2014 zijn eerste ‘officiële’ start. Wat maakt deze race, naast de 500 kilometer tussen Los Angeles en Las Vegas, zo bijzonder? The Speed Project heeft geen officiële website, inschrijven kan niet en er liggen geen regels vast voor het traject tussen de twee Amerikaanse steden. De vrijheid is totaal: je kiest zelf de route, het aantal lopers, de aflossingen… Precies dat maakt de race uniek. Net als in het nachtleven, waar je soms via een geheime ingang een exclusieve club binnenkomt, verlopen de inschrijvingen via een privé-WhatsAppgroep. De selectie zou draaien om één vraag: waarom wil je The Speed Project lopen? De link met het nachtleven komt voort uit het verleden van Nils Arend, die jarenlang de Berlijnse nachten afschuimde. Daar komen we later op terug…

Fascinerend hoe de underground, die in een wereld waar alles zichtbaar en bereikbaar lijkt uit de mode is geraakt, zich opnieuw uitvindt rond een van de populairste sociale fenomenen in het Westen: hardlopen. The Speed Project wordt soms vergeleken met Burning Man, het festival dat elk jaar in de woestijn van Nevada plaatsvindt. Het brengt feestvierders, kunstenaars en sporters samen die op zoek zijn naar een vorm van anarchie, in de betekenis van: geen regels. « Dat betekent niet dat je de wet mag overtreden, legt Nils Arend uit in een interview uit 2021, maar het evenement is niet officieel toegestaan en er is geen vergunning. Als de politie je aanhoudt, zeg je gewoon: ‘We zijn een groep vrienden die naar Vegas loopt’.

Een race die niet zou mogen bestaan

The Speed Project neemt een unieke plaats in het brede landschap van de moderne loopsport in. Niet officieel erkend en niet echt toegestaan, gaat de race lijnrecht in tegen alles wat we kennen van grote internationale wedstrijden. Toch is het evenement voor de lopers die het geluk hebben om mee te doen nu al legendarisch. Het principe is eenvoudig, althans op het eerste gezicht: leg de 500 kilometer af tussen Santa Monica Pier en het beroemde bord Welcome to Fabulous Las Vegas. De meeste teams lopen in estafette, meestal met zes lopers, terwijl een busje de groep door de woestijn volgt. Maar de belangrijkste regel is juist dat er nauwelijks regels zijn. Er is geen officieel parcours. Elk team kiest zijn eigen route. Sommige teams kiezen voor de snelste wegen, andere wagen zich aan directere maar zwaardere trajecten. De enige opdracht: zo snel mogelijk in Las Vegas aankomen.

De editie van 2026 van The Speed Project betekende een keerpunt, vooral in het soloklassement. De Braziliaanse loper Gabriel Bastos Barros, voor intimi Biel, zette er een indrukwekkend nieuw record neer. De getatoeëerde loper voltooide het parcours in 67 uur en 15 minuten, de beste tijd ooit op deze afstand in zijn eentje. Biel, een in Berlijn gevestigde kunstenaar en ultraloper, past perfect bij het experimentele DNA van de race. Een winnaar die voorbestemd leek om zijn naam aan The Speed Project te verbinden. Een door Hoka gesponsorde winnaar bovendien, het bewijs dat de underground nooit lang underground blijft…

De lopers doorkruisen uitgestrekte woestijngebieden, geteisterd door de hitte. Ze lopen naast vrachtwagens die met hoge snelheid over de lange rechte wegen razen en kruisen zwerfhonden in de woestijn... Een unieke ervaring, een moment van totale vrijheid te midden van een ruige, ongetemde natuur. Een onderbreking waarin de regels van het dagelijks leven even niet bestaan.

Nils Arend, van raves naar races

Achter dit buitengewone avontuur gaat een man schuil die het mysterie graag in stand houdt: Nils Arend. Arend werd geboren in Duitsland, maar vestigde zich zo’n vijftien jaar geleden in Californië. Hij sprak toen nauwelijks Engels en had weinig geld. Om Los Angeles te leren kennen, begon hij te lopen. Veel te lopen. Zijn geschiedenis met hardlopen begon al als een vorm van ongehoorzaamheid: ‘Op het internaat gingen we ’s nachts naar buiten om te feesten. Mijn vrienden en ik verstopten hardloopkleren in de bosjes voordat we vertrokken. ’s Ochtends kwamen we terug, trokken ons om en deden alsof we waren gaan hardlopen.’

In de Verenigde Staten trok hij vooral op met surfers en creatievelingen, terwijl hij in de reclame werkte. Toen een vriend hem voorstelde een race te organiseren, begon hij aan zijn avontuur op de weg met het traject Long Beach - Manhattan Beach (56 kilometer). ‘Wat ik mooi vond, was dat je door verschillende landschappen liep: industriële havens, de kliffen van Palos Verdes, badplaatsen…’ vertelt Nils Arend. Op een dag kwam hij met het idee: ‘ Wat als we naar Las Vegas lopen?’ Het is 2013, het begin van The Speed Project. Zes lopers staan aan de start. Een jaar later wordt het experiment herhaald met extra teams. Vandaag trekt het evenement lopers uit meer dan dertig landen. Toch wil Arend de oorspronkelijke geest van de race bewaren. Er is nog altijd geen website. Geen openbaar inschrijfformulier. Geen reclame.

Wat moeten we daarvan denken, uitgerekend bij een voormalige reclameman die voor talloze bureaus in Duitsland en de Verenigde Staten werkte?

De enige toegangspoort is Arend zelf. Uitnodigingen gaan rond via mond-tot-mondreclame of WhatsApp. Voor Arend is deze race meer dan een sportwedstrijd. Het is een subcultuur. Een andere manier om naar hardlopen te kijken. Zijn punkesthetiek, een erfenis van zijn jeugd waarin hij raves organiseerde op verlaten plekken in Duitsland, doordringt het hele avontuur. Tijdens de startbijeenkomst ontvangt hij de lopers voor een deur waarop met blauwe tape staat: « F--- you and your rules » Tijdens de briefing voor de race hangt er een uitgesproken Berlijnse sfeer.

Een onthullend avontuur

Elk jaar geven lopers uit de hele wereld gehoor aan de oproep. Ervaren marathonlopers, influencers, activisten, kunstenaars... Sommigen komen met sportieve ambities, zoals Biel dit jaar. Anderen willen gewoon dit avontuur meemaken. Maar allemaal delen ze dezelfde nieuwsgierigheid: ontdekken wat er gebeurt als je tientallen uren zonder slaap blijft lopen. In de woestijn werkt vermoeidheid als een open boek. Stiltes duren langer. Emoties komen zonder waarschuwing naar boven. En dan zijn er de verstilde momenten die alleen lange reizen kunnen bieden. Een zonsopkomst boven een lege weg in Nevada. Het geluid van de wind over gloeiend asfalt. Het vreemde gevoel dat je in the middle of nowhere loopt, omringd door slechts een paar vrienden. De uitgestrekte Amerikaanse landschappen bieden zulke schatten en blijven mensen aantrekken die op zoek zijn naar een zekere vrijheid.