Julie Garnier, το ultra trail με απόλυτη ταπεινότητα

Η ανάγκη να αφήσει το χρονόμετρο στην άκρη. Έτσι εξηγεί πλέον η Julie Garnier, που μεγάλωσε στον στίβο και στο cross πριν περάσει στους αγώνες δρόμου, την έλξη της για το trail. Με μαραθώνιο κάτω από τις τρεις ώρες (2:56:49 στο Λονδίνο) και ρεκόρ 36:57 στα 10 χιλιόμετρα, η νεαρή αθλήτρια, που τρέχει από τα 13 της, κοιτάζει πλέον προς άλλους, πιο άγριους ορίζοντες στα μονοπάτια του trail.

Στο trail δεν κοιτάζω πλέον τον ρυθμό μου. Δεν υπάρχει πια η υποχρέωση να κρατήσω έναν συγκεκριμένο ρυθμό σε μια συγκεκριμένη απόσταση, όπως στον μαραθώνιο ή στα 10 χιλιόμετρα. Τρέχεις απλώς για την απόλαυση, για να χαρείς το τοπίο.

Με βαθιά κουλτούρα στο τρέξιμο, που καλλιεργήθηκε από μικρή ηλικία, η νεαρή αθλήτρια, πλέον και επιτυχημένη δημιουργός περιεχομένου, ολοκλήρωσε τον περασμένο Σεπτέμβριο το πρώτο της 100άρι στο Nice Côte d’Azur By UTMB (113 χλμ. και 5.400 μ. θετικής υψομετρικής), τερματίζοντας στην πέμπτη θέση.

Μια επιλογή που απαντά σε μια προσωπική ανάγκη, όπως εξηγεί η ίδια. «Στο trail δεν κοιτάζω πλέον τον ρυθμό μου. Δεν υπάρχει πια η υποχρέωση να κρατήσω έναν συγκεκριμένο ρυθμό σε μια συγκεκριμένη απόσταση, όπως στον μαραθώνιο ή στα 10 χιλιόμετρα. Τρέχεις απλώς για την απόλαυση, για να χαρείς το τοπίο. Υπάρχουν βέβαια άλλες δυσκολίες, όπως η διαχείριση μιας σειράς αβεβαιοτήτων που σχετίζονται με το τερέν, τη διατροφή, τον καιρό… Είναι πράγματα που δεν μπορείς να ελέγξεις εκ των προτέρων, κι έτσι μειώνεται κάπως η πίεση πριν από την ημέρα του αγώνα.»

© JG

© JG

© JG

Για τη Julie, η προσαρμογή σε αυτό το νέο πεδίο δράσης έγινε με τον τρόπο που υπερασπίζεται σε κάθε άθλημα που δοκιμάζει και μεταφέρει στους χιλιάδες ακολούθους της: προοδευτικά και με σύνεση στην επιλογή των αποστάσεων. Παρότι έχει ήδη σχεδόν 15 χρόνια εμπειρίας στο τρέξιμο και, επομένως, γερή αερόβια βάση, η Julie ξεκίνησε από τις μικρές αποστάσεις του trail, γύρω στα 20 χιλιόμετρα, και στη συνέχεια ανέβηκε στα 40 και τα 50 χιλιόμετρα. «Πριν ασχοληθώ σοβαρά με το trail, έτρεχα ήδη πολύ στη φύση. Ήμουν λοιπόν εξοικειωμένη με το τερέν. Χρειάστηκε όμως να προσαρμόσω τη διατροφή μου σε σχέση με όσα γνώριζα από τους αγώνες δρόμου. Στο trail πρέπει να μάθεις να τρως πολύ περισσότερο στη διάρκεια της προσπάθειας και να εντάξεις αυτή τη συνήθεια στην προπόνηση ».

Ορισμένες ανηφόρες ή μικρές αποστάσεις στο trail σε φέρνουν κοντά στις αισθήσεις που νιώθεις στις σειρές στον στίβο.

Στην προπόνηση, φυσικά, η Julie χρειάστηκε επίσης να προσαρμόσει το πρόγραμμά της στα νέα της ενδιαφέροντα. «Έχει πάνω από έναν χρόνο που δεν έχω πατήσει το πόδι μου στον στίβο, λέει χαμογελώντας. Οι προπονήσεις μου είναι κάπως διαφορετικές: κάνω περισσότερη δουλειά σε ανηφόρες και κατηφόρες και εντάσσω μερικά σύντομα προπονητικά camp στο βουνό, ώστε να βρίσκομαι σε περιβάλλον παρόμοιο με αυτό που θα συναντήσω στον αγώνα», εξηγεί η αθλήτρια, που πλέον ζει κοντά στη Μασσαλία.

Προς το παρόν, δεν της λείπουν οι προπονήσεις στον στίβο. Έχει βρει άλλους τρόπους να φτάνει στα όριά της. «Σας διαβεβαιώνω ότι ορισμένες προπονήσεις σε ανηφόρα ή κάποιες μικρές αποστάσεις στο trail σε φέρνουν πολύ κοντά στις αισθήσεις που σου δίνουν οι σειρές στον στίβο», λέει η αθλήτρια, που εξακολουθεί να εντάσσει στο πρόγραμμά της προπονήσεις στο κατώφλι ή διαλειμματικές VO2max. Τα βασικά δεν ξεχνιούνται.

Με τις επιτυχίες να διαδέχονται η μία την άλλη (νίκες στο Trail de Haute-Provence 30K 2026 και στο UT4M 40 Chartreuse 2026, τρίτη στα Balcons du Ventoux 2026, έβδομη στο SaintExpress 2025 και με δύο πλασαρίσματα στην πρώτη δεκάδα του MCC το 2025 και το 2026), η Julie ανέβασε λογικά τον πήχη προς το ultra trail. Και τα αποτελέσματα ήρθαν από την πρώτη κιόλας προσπάθεια, όπως η πέμπτη θέση στη Νίκαια στο πρώτο της 100άρι.

© 6000D

Προετοίμασε αυτόν τον στόχο, μεταξύ άλλων, συμμετέχοντας σε τρεις αγώνες της διοργάνωσης 6000D μέσα στο καλοκαίρι: η 6D Crêtes (21 χλμ. και 1.300 μ. θετικής υψομετρικής), όπου τερμάτισε όγδοη, άνοιξε το απαιτητικό τρίπτυχο. Την επόμενη κιόλας ημέρα ακολούθησε η 6D Lacs (25 χλμ. και 1.500 μ. θετικής υψομετρικής), στην οποία κατέλαβε την πέμπτη θέση. Την τρίτη ημέρα ολοκλήρωσε τη 6D Marathon (44 χλμ. και 2.700 μ. θετικής υψομετρικής) στη 15η θέση. Μια ιδανικά τοποθετημένη τριάδα αγώνων στην προετοιμασία της, πριν επιβεβαιώσει την κατάστασή της στη Νίκαια, όπου κατέκτησε την πέμπτη θέση στο πρώτο της ultra άνω των 100 χιλιομέτρων.

«Είμαι φυσικά ενθουσιασμένη με αυτό το αποτέλεσμα, γιατί όλα πήγαν πραγματικά πολύ καλά, παρά τα πάνω και τα κάτω που είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ultra. Όχι όμως σε σημείο να μην μπορώ να φτάσω μέχρι τον τερματισμό. Πιστεύω ότι η εμπειρία που είχα αποκτήσει σε αποστάσεις μικρότερες, 40, 50 ή 70 χιλιομέτρων, με βοήθησε να χτίσω το mental game μου για αυτό το πρώτο 100άρι. Πέρυσι είχα περάσει μαρτύριο στο Trail du Petit Saint Bernard, 70 χιλιομέτρων και 4.000 μ. θετικής υψομετρικής. Παραμένει ένας από τους χειρότερους αγώνες της ζωής μου. Έπεσα πραγματικά πάνω σε τοίχο και υπέφερα πάρα πολύ, ιδιαίτερα στα περάσματα με χιόνι. Ήταν εξαιρετικά δύσκολα, όμως τερμάτισα πέμπτη. Όταν βρέθηκα στην εκκίνηση αυτού του 100αριού στη Νίκαια, θυμήθηκα εκείνη την εμπειρία και σκέφτηκα ότι δεν γινόταν να ζήσω κάτι χειρότερο. Έτσι, έβαλα τα πράγματα σε perspective ».

Η πέμπτη θέση στον διεθνή αγώνα της Νίκαιας δεν πρόκειται πάντως να την κάνει να παρασυρθεί. Αν και τα 100 miles παραμένουν ένας στόχος για το μέλλον, θα μείνει πιστή στη φιλοσοφία της, χτίζοντας την αθλητική της πορεία βήμα βήμα. «Θέλω να δώσω χρόνο στον εαυτό μου πριν δω πώς θα κινηθώ στα 100 miles. Περίμενα να αποκτήσω τον έλεγχο των αποστάσεων maratrail πριν περάσω στα 100 χλμ. και πιστεύω ότι θα ακολουθήσω το ίδιο πλάνο πριν δοκιμάσω τα 100 miles: θα επαναλάβω την εμπειρία στα 80, 90, 100 και 110 χιλιόμετρα, πριν κάνω το μεγάλο άλμα προς τα 100 miles ».

Η Julie γνωρίζει καλά τους κινδύνους του να βιάζεσαι και να πιέζεις υπερβολικά το σώμα σου, καθώς έχει ήδη περάσει μεγάλες περιόδους τραυματισμών. Όπως πολλές αθλήτριες του trail, ήρθε αντιμέτωπη με το RED-S, το σύνδρομο σχετικής ενεργειακής ανεπάρκειας στον αθλητισμό, που για ένα διάστημα περιόρισε σημαντικά την προπόνησή της. «Αυτό με έμαθε να διαχειρίζομαι καλύτερα τη διατροφή μου και, κυρίως, να τρέφομαι περισσότερο. Δεν είχα διατροφική διαταραχή ούτε προσπαθούσα να χάσω βάρος. Το ενεργειακό έλλειμμα δημιουργήθηκε πραγματικά ασυνείδητα, με συνέπειες στο σώμα μου, όπως περιοστίτιδες και πόνους που με ανάγκασαν να μείνω εκτός για αρκετούς μήνες», εξηγεί η νεαρή αθλήτρια. «Και από τότε που άλλαξα τη διατροφή μου, δεν έχω ξανατραυματιστεί, αν και χτυπάω ξύλο».

Αυτό το μήνυμα σύνεσης θέλει να μεταφέρει στους ανθρώπους που την ακολουθούν στα social media, αντί να εξυμνεί τις επιτυχίες της: «Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να δίνεις χρόνο στον εαυτό σου και να υιοθετείς μια προοδευτική προσέγγιση στην προπόνηση, επιμένει η Julie. Σήμερα βλέπουμε αρχάριους να παίρνουν μέρος σε ένα Ultra ύστερα από λίγους μόλις μήνες προπόνησης. Είναι ένα format που γνωρίζει μεγάλη ανάπτυξη, όμως προς το παρόν δεν έχουμε αρκετά δεδομένα για τις σωματικές, φυσιολογικές και ψυχολογικές συνέπειες τέτοιων αποστάσεων. Ήδη βλέπουμε πολλούς τραυματισμούς και πιστεύω ότι τα επόμενα χρόνια η κατάσταση δεν θα βελτιωθεί». Η Julie χρησιμοποιεί έτσι τα social media για να περάσει αυτό το μήνυμα στην κοινότητά της. Με απλότητα και ταπεινότητα, για το καλό όσο το δυνατόν περισσότερων ανθρώπων.